Byrjum Hér!

 

Ég hef upplifað merkilega tilfinningu upp á siðkastið. Ég hef með sjálfri mér upplifað einhverskonar uppvakningu þar sem hlutir sem voru mér ósýnilegir fóru að vera meira áberandi og vitund mín vaknaði. Þetta sé ég persónulega sem besta hlut sem hefur gerst fyrir mig í langan langan tíma, ef ekki bara síðan ég man eftir mér. Breytingin sem ég upplifi á sjálfri mér er mögnuð og ég upplifi mig ”nær” sjálfri mér en nokkurn tíma áður. Þó að ég sé enn að stíga fyrstu skrefin, þá finn ég samt sem áður mikinn létti í hjartanu og sálin á mér dansar. Ég dansa.

 

Svo upp á síðkastið hef ég upplifað svolítið annað. Ég hef upplifað reiði.

 

Ég skal útsýra. Ég hef upplifað reiði beinast gagnvart öðrum. Reiði gagnvart umhverfinu sem að tekur ekki við sér í takt við mínar líka stórkostlegu uppgötvanir og með reiði minni uppsker ég argar og pirraðar hugsanir. Með umburðaleysi mínu gagnvart skoðunum annarra sé ég hvernig mér tókst í kærleikskrossferð minni að brjóta algerlega í bága við boðskapinn sem ég reyndi að koma á framfæri.

Ég hef meira að segja staðið sjálfa mig að því að hrópa í vanmætti mínum að mínum nánustu þegar ég í örvæntingu minni reyni að útskýra fyrir þeim hluti sem þeir skilja ekki.

 

Það merkilegasta við þetta allt saman er að reiðin er einmitt það sem fræðin sem ég er að læra leggja áherslu á vanmátt reiðinnar, eða kannski illsku hennar og tilgangsleysi ef verið er að reyna að gera heiminn að betri stað. Samt datt ég inn í gryfjuna.

 

Þegar maður uppgötvar rangindin í heiminum og umhverfinu vill maður ekkert meira en að berja þeim upplýsingum og þeirri uppvakningu sem maður sjálfur var að upplifa inn í hausinn á öðrum. Maður vill svo mikið hjálpa, maður vill svo mikið gera jörðina að betri stað fyrir okkur öll og skapa samfélag þarf sem allir eru metnir að verðleikum og allir fá sama rétt til þess að lifa og hrærast, að maður verður reiður. Maður verður eftirvæntingafullur og vanmáttugur.

 

Þegar ég skoða sjálfa mig og aðstæðurnar frá öðru sjónarhorni sé ég að reiðin er einmitt það sem að aftrar öllum góðum breytingum. Reiði felur í sér umburðarleysi gangvart öðrum, og reiði er það andstæða við kærleika og ást.

 

Ghandi sagði, ”Verið breytingin sem þig viljið sjá í heiminum”. Ég vil sjá meiri kærleik, meiri ást og meiri skilning á umhverfinu okkar. Ég vil sjá krítíska hugsun hjá hverjum og einum í stað þess að bara að umhugsunarlaust fylgja keðjunni og gera eins og allir aðrir gera. Ég vil að við byrjum innra með okkur og kynnumst okkur sjálfum, óháð því sem okkur hefur verið kennt um hvernig v ið eigum að vera, og leyfum öðrum að gera hið sama.

 

Þegar ég brýst út í reiði er ég að brjóta algerlega í bága við heilræðið góða, sem eru það einu sem getur í raun breytt heiminum. Við getum ekki breytt neinum nema okkur sjálfum, en vonandi með hlýju og kærleik gagnvart náunganum smitað út frá okkur. En meira er ekki hægt að gera. Heilræðið gerir birtunni og kærleikanum kleift að breiða út frá sér í stað þess að dominera og neyða fólk til þess að vera eins og eftir ”bókinni”. Heilræðið gefur jafnframt svigrúm fyrir hvern og einn til þess að finna hina réttu leið í átt að sjálfum sér, og hvetur fólk til þess að byrja sjálft á því að taka ábyrgð, í stað þess að bíða eftir því að aðrir geri það.

 

Ég kom svo sjálfri mér virkilega á óvart. Í stað þess að halda jafnvægi fór ég að hrópa, í stað þess að einbeita mér að sjálfri mér fór ég að skammast í öðrum fyrir að vera ekki hundrað prósent sammála mér eða skilja það sem ég reyndi að útskýra. Ég byrjaði að rífast og þjarka og háf garga. Vandræðalegt. Ég missti umburðarlyndið mitt í stutta stund, og stóð svo eftir á gapandi yfir sjálfri mér. ”Bíddu nú við, hérna.. hvað gerðist eiginlega núna rétt áðan!?”

 

Vandamál mitt, eins og allra annarra sýnist mér, er að gleyma sjálfri mér og fara fram úr sjálfri mér. Ég gerði klassísku villuna sem felur í sér að einmitt í sér að praktísera ekki það sem maður predíkar sjálfur. Í stað þess að dreifa birtu og hlýju, þó fór ég óvart og ómeðvitað að taka þátt í því að vera reið, eins og allir hinir.

 

Reiðin ein og sér getur ekkert annað gert en að brjóta niður það sem verið er að byggja upp. Ekki bara í kring um mig, heldur fyrst og fremst það sem ég reyni að byggja upp í sjálfri mér. Og Ó nei, þá er voðinn vís. Ég reyni að byggja upp innri ró, ég reyni að skapa jafnvægi og unað sem að með jákvæðri orku vonandi smitar út frá sér.

 

Ég ætla að byrja og enda á sjálfri mér. Ég ætla að dansa og syngja og vera góð við náungann, sama hvort hann er ósammála mér eða ekki.

 

Kærleikskveðjur.

 

Ykkar einlæg að eðlisfari,

 

Supriya

Krafturinn í Núinu

Þessa dagana er ég að lesa hrikalega merkilega bók sem heitir Krafturinn í Núinu (The Power Of Now) eftir Echart Tolle.  Mig langar að draga fram nokkur hagnýt atriði sem að ég held að geti gefið okkur öllum meiri ánægju útúr þessu yndislega litla lífi okkar.

Við lestur þessarar frábæru bókar hefur eftirtekt mín aukist og ég byrjað að taka eftir því hvernig við mannfólkið, og þar með talin ég sjálf að sjálfssögðu, erum í kappi við tímann. Við lifum fyrir það sem á að gerast í framtíðinni, og nærum svo þreyttar sálir á því sem að átti sér stað í fortíðinni og minningin gefur okkur gleði, jafnvel þó að augnablikið á þeim tíma hafi ekki gefið okkur jafn mikla gleði á sínum tíma virðist vera meiri hamingju uppspretta en líðandi stund. Við lifum i ákveðinni blekkingu um okkur sjálf. Við lifum á milli framtíðar og fortíðar, tölum atburði dagins sem er liðinn eða plön okkar fyrir morgundaginn, en sjaldnast viðurkennum við að líðandi augnablik er það eina sem skiptir raunverulegu máli.

Þegar ég horfi til baka yfir mínar bestu minningar og upplifanir, þá sé ég að þær áttu sér stað þegar mér tókst að komast inn í þáverandi Nú. Þegar ég upplifði e-ð svo stórkostlegt að hugsanir mínar náðu ekki að trufla mig, efasemdirnar um sjálfa mig eða plönin um framtíðina voru ekki í huga mínum og mér tókst að vera algerlega meðvituð og fókuseruð á þáverandi augnablik. Ég leyfði mér að upplifa.

Sem lítil börn vorum við ekki bjöguð af áhyggjum hversdagsleikans. Við þurftum ekki að hafa miklar áhyggjur af því að elda kvöldmatinn í kvöld, eða koma okkur í skólann á morgun, eða hafa áhyggjur af peningamálum morgundagsins. Við fengum að vera ósnert af kapphlaupi tímans og vorum til staðar. Og það merkilega er líka að við þurftum ekki jafnmikið til þess að gleðjast. Eplasafinn sem við fengum á heitum sumardegi gat verið himnasæla, vegna þess að við vorum til staðar í augnablikinu og virkilega nutum þess að að finna sætan en súran svaladrykkinn leika við tunguna sem svo svalandi rann niður hálsinn og kældi okkur. Við höfum ennþá eiginleikann að virkilega vera meðvituð, taka eftir, án þess að skilgreina eða hugsa. Við þurftum ekki jafn mikið til þess að njóta, augnablikið sá um það fyrir okkur.

Echart Tolle útskýrir hvernig okkur hefur orðið ófært um að njóta líðandi stundar, eins og hún birtist okkur akkúrat núna. Við teljum okkur kannski vel kunna að lifa í núinu, en ég er farin að hallast að því að fæstir virkilega kunni að njóta staðar og stundar án þess að leyfa hugsunum sínum að trufla.

Kraftur hugleiðslu felur í sér að vera fullkomnlega meðvitaður, fullkomnlega til staðar í því sem á sér stað, núna. Hugleiðsla felur einmitt í sér listina að slökkva á truflandi hugsunum sem að koma í veg fyrir að meðvitund okkar um það sem á sér stað á núverandi augnabliki. Þeir sem reyna í fyrsta skipti að hugleiða komast að því að það er erfitt slökkva á hugsunum okkar og upplifa ”tómann huga” í lengri tíma en nokkrar sekúndur. Margir trúa því að hugsanirnar séu skilgreinandi fyrir hver við erum, en ég er farin a trúa öðru. Ég er farin að trúa því að hugsanirnar skilgreini mig einmitt ekki, heldur komi frá umheiminum sem hefur þau áhrif að fjarlægja mig frá sjálfri mér og rugla mig í ríminu og skapa óþægilegar og mann(sjálf)skemmandi tilfinningar. Samfélagið og mitt nánasta umhverfi stilla upp kröfum í formi hugsana sem fá mig til þess að efast um sjálfa og eru mér það ómeðvitaðar að ég hef tekið þær sem mínar eigin. Tilfinningarnar skapa fleiri hugsanir sem í sjálfsniðurbrotinu færa mig enn lengra frá markmiðinu sem er að upplifa frið og hamingju. Sagan endalausa heldur áfram. Slökkvum á þessu.

Hversvegna njótum við þess að hlusta á tónlist þar sem ljúfir tónar leika við eyrað og gefur okkur yndislega sálarró jú eða orkukikk sem að dillar líkamanum? Það er ekki eins og hugsunin: ”Vá flottur taktur, best að dilla sér” stýri ferðinni. ”Ég” tek við því ég leyfi mér að njóta. Hversvegna fáum við unun útúr því að hanna hluti í höndunum, borða góðan mat, fara í nudd eða spretta úr spori í kraftmiklum hlaupatúr. Hversvegna njótum við að finna lyktina af nýslegnu grasi eða finna fyrir hita sólarinnar á góðum sumardegi? Hversvegna eru bestu dagarnir þeir sem að líða hratt og örugglega og við förum í rúmmið róleg og sátt en orkumikil og hamingjusöm á sama tíma?

Einfalt. Svo einfalt að við erum ekki einu sinni meðvituð um ástæðuna, sem er sú að ofangreind atriði hjálpa okkur að einbeita okkur. Að tengjast augnablikinu. Í lítið augnablik hættum við að hugsa og byrjum að VERA í staðinn. Við erum fókuseruð á EINN hlut og við njótum þess að vera til staðar. Til þess að leyfa bragðlaukunum lausan tauminn þurfum við ekki að hugsa: ”Vá hvað þessi kaka er hrikalega bragðgóð”, heldur sér skynfærið vinsæla um vinnuna fyrir mig. Hugsanirnar eru það sem trufla mig frá því að taka eftir bragði kökunnar ef ég fer að hugsa um e-ð annað en það sem ég er að gera, s.s. borða. Það sama gildir um hlaupatúrinn sem að krefst ekki hugsana til þess að mér sé kleift að finna kraftinn í líkama mínum, eins og með tónlistina sem krefst þess að ég hlusti á, í stað þess að hugsa um að hlusta.

Á meðan við tengjumst augnablikinu eru hugsanirnar um morgundaginn, eða bara klukkutímann sem þarf að líða áður en við getum farið að gera e-ð annað víðsfjarri. Við erum til staðar. Við erum meðvituð um það sem við erum að gera og við ‘njótum í stað þess að hugsa’ og það er eiginleikinn sem gefur okkur raunverulega sælu. Samkvæmt Tolle er augnablikið er það eina sem að getur gefið okkur einhverja gleði, vegna þess að núið er okkar eina raunverulega eign. Allt annað er blekkingin sem hugurinn með sínum endalausu hugsunum spilar á, til þess að trufla okkur frá okkur sjálfum. Augnablikið er fullkomið og tilbúið, og það er mikil synd að missa af því og leyfa hugsunum og væntingum annarra að stjórna okkur og gera okkur blind fyrir því eina sem við komum nokkurntíma til með að upplifa. Núið.

Ég held að hinar ýmsu fíknir í heiminum séu einmitt skortur fólks á upplifun núsins, og það fer þá að leita hina ýmsu leiða til þess að komast inn í augnablikið. Þetta þekki ég sjálf af eigin reynslu og hef lengi vel velt fyrir mér hvert kikkið sé við það að leita efna í leit að sælu.

Matarfíkn er gott dæmi um þetta. Á meðan við borðum kökuna þá erum við til staðar. Hugsanirnar sem að meiða okkur og dæma okkur, gagnrýna og einelta eru settar til hliðar á meðan kökunni ljúffengu er sporðrennt. Súkkulaðistykkin sem er raðar í sig í tugavís yfir daginn eru nokkur augnablik af sælu, en það er í rauninni ekki súkkulaðið sjálft sem að gefur okkur ánægjuna. Það er augnablikið sem við gátum loksins tekið eftir með því að örva bragðlaukana og leyfa ”eftirtektinni” að taka völdin í stað hugsana sem að gera okkur stressuð, áhyggjufull og eyrðarlaus. Þessvegna trúi ég því líka statt og stöðugt að súkkulaðið sjálft er ekki vandamálið þó við misnotum það, heldur er það skortur okkar á okkur sjálfum og eiginleikanum sem felur í sér að upplifa, án efna sem veita okkur skammvinna vímu.

Með þessar pælingar að leiðarljósi langar mig til þess að hvetja ykkur góðir landar til þess að slaka aðeins á. Það skiptir ekki máli hvað á sér stað fyrir utan herbergið sem þið eruð í. Það skiptir ekki máli hvar þið eruð. Akkúrat núna skiptir ekki máli hver er pirraður út í ykkur, hvort þið teljið ykkur vera nógu góð eða ekki eða hvort kvöldið fór öðruvísi en þið hefðuð ætlað ykkur. Það skiptir ekki máli hvaða Icesave samingaumræður eiga sér stað. Slakið aðeins á. Setjist niður og prófið í 5 mínútur að virkilega klófesta augnablikið. Takið eftir hljóðunum sem að eru í kring um ykkur. Takið eftir andardrættinum sem að blæs súrefni inn og út. Verið meðvituð um hugsanirnar sem að keyra í höfðinu, og fylgist með því hvað þær eru að segja ykkur. Púkarnir sem að koma í búning hugsana mega vel vera þarna, en takið eftir því hvað þeir eru virkilega að segja. Ekki mótmæla eða samsinna, bara prófið að vera meðvituð. Hver verður þín næsta hugsun?

Ykkar einlæg að eðlisfari,

Supriya

Ég biðst velvirðingar á þessum mistökum. Þetta var bara misskilningur.

Lífið er leikvöllurinn þinn ef þú velur þér það hugarfar að haga hlutunum þannig.

Ég er að komast að þeirri skoðun að hlutirnir snúast ekki um að gera þá fullkomnlega, heldur að trúa því sjálfur að maður geti allt sem maður ætlar sér. Ekki vegna þess að hlutirnir þurfa að gerast á fullkomin hátt eða vegna þess að skipulagni sé það eina sem virki með tilheyrandi áhyggjum, heldur að TRÚA að hlutirnir munu fara eins og maður vill. Þetta er byrjunin. Ég ætla að segja ykkur sögu af sjálfri mér og vonandi hringir hún einhverjum bjöllum. Svona svo ég sé ekki sú eina sem er alveg gaga í litla ringlaða hausnum mínum.

Ég hef hingað til verið alveg rosalega góð í að draga úr sjálfri mér. Þrátt fyrir frábæran árangur á flestum þeim sviðum sem ég tek mér fyrir hendur, þá hef ég verið handviss um að ég sé ekkert nema löt og leiðinleg gella sem þarf að taka sig saman í andlitinu. Ég hef skammað mig, rifið mig niður og leyft púkanum sem að hoppar annað slagið á öxlina á mér að rakka mig niður með því að segja mér að ég sé ekki nógu góð. Skiptir ekki máli hversu vel ég hef staðið mig, þá leikur púkinn sér að því að gera lítið úr árangri mínum og mér finnst alltaf e-ð smávegis vanta upp á mig. Í stað þess að leyfa mér að standa bein í baki og stolt, alltaf, þá hef ég verið svo kröfuhörð á sjálfa mig að ekkert er nokkurntíma nógu gott. Annaðhvort er ég að ”sóa” hæfileikum mínum í að standa mig ekki eins vel og ég gæti verið að gera, eða ég er hreinlega hæfileikalaus og vitlaus. Þetta hafa verið valkostirnir mínir hingað til. Hef yfirleitt valið þann fyrri þó að seinni kosturinn pikki reglulega í mig líka. Vá. Klapp klapp.

Ég standraði aðeins við í gær. Ég var búin að eyða deginum í að gera nákvæmlega ekki neitt, þar til ég að sjálfssögðu gafst upp á aðgerðarleysinu vegna þess að púkinn hamraði á mér allan daginn og sagði mér hvað ég væri nú glötuð, löt og ég væri nú ekki að fara að áorka neinu. Merkilegt að fá þessa tilfinningu daginn eftir að klára önnina mína með heilli 10 í lokaeinkunn og er í vikufríi þar til næsta önn byrjar. Flest eðlilegt fólk myndi nýú bara leyfa sér að gera ekki neitt ef það er það sem þeim langaði til.  Ég stóðst öll próf með geðveikum árangri og fékk ritgerðirnar til baka með þeim skilaboðum frá prófessorunum að hér væru á ferð einstaklega góðar ritgerðir með framúrskarandi skilning á efninu. Takk fyrir góðann daginn. Púkinn á öxlinni hélt því fram að þetta hefði nú bara verið heppni og ekkert annað. Ég hafi ekki átt skilið þessar 10 vegna þess að ég hafði augljóslega ekki verið nógu dugleg yfir önnina. Ég hafi bara rétt rúllað þessu upp undir lokin án þess að vinna neitt sérstaklega markvisst yfir önnina. Ég hafi bara peppað mig e-ð hrikalega vel upp rétt fyrir próf, sagt sjálfri mér að ég væri awesome og ég ætlaði að skora 10. En ég væri samt ekkert awesome í alvöru, ég hafi bara verið heppin. Ehh..

Jæja, með þessar hugsanir í kollinum dreif ég mig, þó að ég nennti engann veginn og fór í ræktina og tók klukkutíma æfingu. Hreinsaði aðeins hugann. Ég sótti Sögu eftir æfingu og fór svo og verslaði inn fyrir heimilið og bar svo vörurnar og Sögu heim á leið. Ég gerði allt klárt hérna heima þreif og eldaði handa Sögu og sá til þess að hún hefði það gott, borðaði yndislegan mat sem að ég eldaði fyrir sjálfa mig og sast svo niður eftir að koma hamingjusömu barninu í rúmmið og slappaði aðeins af. Púkinn byrjaði að pikka í mig. Samviskubitið. Afhverju ertu ein? Afhverju vill engin borða með þér? Ertu eeeeinhleyp. Æj Æj. Hrikalega hlýturu að vera óáhugaverð og leiðinleg. Bahhh..

Ég ákvað að stoppa þetta af og tók fram tölvuna og byrjaði að skrifa niður. Fyrst hamraði ég sjálfa mig niður fyrir að standa mig ekki, en svo endaðu skrifin mín á því að ég neyddi púkann inni í mér að biðja mig hreinlega afsökunar á framferðinu. Ég bað sjálfa mig afsökunar á óþolinmæðinni sem ég sýni mér, baðst afsökunar á stanslausu kröfunum sem ég set sjálfri mér, niðurrífinu og hvernig ég hef vogað að segja sjálfri mér í trekk hvað ég er í ofan á lag feit og eiginlega bara ljót líka.

Afhverju er maður svona vondur við sjálfan sig? Myndi ég koma svona fram við bestu vinkonu mína? Nei aldrei. Ég myndi að sjálfsögðu peppa hana upp þegar hún þyrfti á því að halda og segja henni að allt færi vel. Ég væri hérna til þess að styðja hana og ég tryði á hana. Ég myndi benda henni á þá óteljandi kosti sem að hún byggi yfir en jafnframt benda  henni á þá staðreynd að hún þurfi ekki að vera fullkomin. Hún væri frábær nú þegar og þurfi í raun bara að sættast við sjálfa sig.

Ég hef aldrei átt erfitt, eða allavega ekki á seinni árum, með að díla við mótspyrnu annarra. Gagnrýni annarra peppar mig eiginlega frekar upp en rífur úr mér. Ég vorkenni þeim sem hafa þörf fyrir að gagnrýna aðra til að upphefja sjálfan sig. Svo gott álit annarra á mér er ekki e-ð sem að ég eltist við. Ekki þannig. En þegar það kemur að sjálfri mér er það önnur saga. Ég fattaði í gær að það er ég sem er vandamál sjálfrar mín. Mitt litla sjálfstraust er til staðar vegna þess að ég sjálf hef rakkað mig niður fyrir að standa mig aldrei nógu vel að eigin mati til að klappa almennilega á öxlina á mér og segja: ”mikið ertu frábær og æðisleg!!” Þessvegna hef ég sóttst eftir viðurkenningu frá öðrum, til að vega upp á móti niðurrifinu sem ég hef ómeðvitað beitt sjálfa mig. Talandi um að bera vatnið yfir lækinn. Jú mér hefur tekist að vera ánægð með árangurinn kannski í klukkutíma eftir einhvern frábæran árangur, en svo byrjar ballið aftur.

Núna er púkinn á öxlinni ekki velkomin lengur. Átröskun sem að dvalar í mér og mun alltaf gera hefur talið mér trú um að ég geti ekki lifað alveg án hennar. Hún verði að vera þarna smávegis, bara svona með nokkrum reglum og kröfum til að spyrna á móti flóðhestarumskiptum, og passa upp á letingjann sem ég er víst samkvæmt hennar hugmyndum, með enga sjálfstjórn. Átröskunin hefur í gegn um árin talið mér trú um að ég þurfi á henni að halda til þess að skamma mig öðru hverju því án hennar sé ég ekki nógu góð. Ekki nógu grönn, ekki nógu dugleg og í raun ekki að gera neitt af viti.

Ég komst að því í gær þegar ég þuldi upp afsakanabeiðnirnar til sjálfrar mín að ég þarf ekki á púkanum að halda. Það eina sem hann gerir er að draga úr mér og banna mér að njóta þess að vera til. Ég þarf ekki átröskun aftan í hnakkanum til þess að hafa stjórn á lífinu mínu. Ég þarf heldur ekki fullkomna stjórn á lífinu til þess að vera awesome. Þá er ég ekki bara að tala um að hafa rétt matarræði og banna mér að borða eftir klukkan 20. Heldur að ég þarf ekki þessar eilífu kröfur sem gera lítið úr mér og reka mig áfram en leyfa mér aldrei að staldra við og njóta. Ég hef sýnt og sannað fyrir sjálfri mér að ég stend mig vel, og stend mig í raun og veru eins vel og ég get á núverandi tímapuntki. En átröskunin og litla sjálfið sem brotnar aftur og aftur dregur úr mér og ég vil ekki hafa það lengur.

Svo núna eru komnar nýjar reglur. Í hvert skipti sem ég labba framhjá speglinum ætla ég að segja e-ð fallegt við sjálfa mig. Í hvert skipti sem ég efast um sjálfa mig ætla ég að standa við bakið á mér og segja, þú ert frábær og ÉG stend með þér. Ég ætla að æfa mig í því að breyta neikvæðum hugsunum í jávæðar með því að skipta hreinlega um orðalag þegar setningin ”þú ert svona og hinsegin(í neikvæðri merkinu)” og segja frekar: ”Þú ert AWESOME!!”. Og þylja þær bara upp þangað til þess að púkinn hunskast í burtu með skottið á milli lappanna. Ég ætla að trúa því að hindranirnar séu ekki til staðar nema þær sem ég byggi upp sjálf fyrir sjálfa mig. Ég er awesome, þú ert awesome og okkur eru allir vegir færir! Ég ætla að byrja að trúa því, hvað með þig?

Ykkar einlæg að eðlisfari,

Supriya.

Not bad!

The stats helper monkeys at WordPress.com mulled over how this blog did in 2010, and here’s a high level summary of its overall blog health:

The Blog-Health-o-Meter™ reads Wow.

Crunchy numbers

About 3 million people visit the Taj Mahal every year. This blog was viewed about 31,000 times in 2010. If it were the Taj Mahal, it would take about 4 days for that many people to see it.

In 2010, there were 15 new posts, growing the total archive of this blog to 51 posts. There were 44 pictures uploaded, taking up a total of 3mb. That’s about 4 pictures per month.

The busiest day of the year was January 21st with 1,496 views. The most popular post that day was Hver er ég? .

Where did they come from?

The top referring sites in 2010 were er.is, facebook.com, sirrysif.blogcentral.is, rosirnar.blog.is, and barnaland.is.

Some visitors came searching, mostly for rock climbing, positive thinking, positive, snillingur á uppleið, and depression.

Attractions in 2010

These are the posts and pages that got the most views in 2010.

1

Hver er ég? August 2009
10 comments

2

Reynslusögur February 2010

3

Meðferðin October 2009

4

Eitt búið, annað eftir.. October 2009
8 comments

5

30 ára íslensk kona um 7 ára baráttu við Anorexíu February 2010
6 comments

Áhrifaríkur bláleikinn

Upp á síðkastið hef ég verið voðalega blue og í frekar andstæðu skapi við gleðina og fjörleikann sem hefur leikið við mig í sumar. Ég veit ekki hvort að það sé bara partur af veðrabreytingum og hausti, þegar ballið er búið og alvara hversdagsleikans tekur við, eða hvort það er e-ð annað sem hefur verið að angra mig.

Ég hef átt voðalega  erfitt með að sætta mig við þessa staðreynd. Að ballið varir ekki að eilífu og það er ekki alltaf gaman. Ég er fjörkálfur og hef átt erfitt með að sætta mig við sjálfa mig þegar ég er ekki dansandi um göturnar í vímu lífsins. Ég hef líka haft miklar áhyggjur af því hvort ég sé nokkuð að leggjast í vanlíðunarrússíbana sem ég komist ekki upp úr aftur.

Maður hefur jú tilhneigingu til þess að vera svona líka hrikalega neikvæður þegar manni líður illa og það er alveg að fara með mig.  Þessvegna langar mig að deila með ykkur áhugaverðri pælingu sem að helltist yfir mig í gærkvöldi og ég hef verið að leika mér aðeins með. Hún felur í sér hvernig við getum notað bláleikann til þess að færa okkur útúr comfortsóninu, stækkað og þroskast og það besta, hlakkað til að líða yndislega enn á ný.

Góður vinur fékk mig til þess að hugsa mikið í gær og hætta sjálfsvorkuninni  þegar ég var komin að því að henda mér undir sæng og gefast upp á þessu leiðinda lífi, neikvæðnin mín var alveg að fara með mig og tilgangsleysið ætlaði sér engann endi að taka.  Þessi góði vinur benti mér á að bláleikinn væri oft frábær leið til þess að aðeins setjast niður, skoða líf sitt og athuga hvort einhverra breytinga sé þörf. Já rétt. Svo augljóst þegar einhver benti mér á það.  Hann sagði mér líka að bláleikinn getur verið nauðsynlegur til þess einmitt að rífa sjálfan sig upp á rassinum og framkvæma breytingar, þroskast og kynnast sjálfum sér. Það er allavega aðeins meira aðlaðandi hugmynd fyrir mig en að leggjast undir sæng og deyja bara.

Lífið er bara eins stór ferð og það er víst ekki alltaf hægt að vera hamingjusamur. Annars væri maður líklega aldrei sérstaklega hamingjusamur ef að alltaf væri gaman, því að bláleikinn sem hellist yfir mann inn á milli gerir mann líka þakklátari fyrir það þegar manni virkilega líður vel og maginn kitlar mann á fætur á morgnanna. Common sense.

Það er erfitt að vera jákvæður þegar maður er leiður inni í sér, og erfitt að sjá það góða í hlutunum, erfitt að brosa af ástæðulausu, og mjög erfitt að skipta hreinlega bara um skap. Enda er það alger óþarfi. Stundum er líka bara allt í lagi að vera leiður og pirraður.  Bláleikinn getur verið einstaklega áhrifaríkur og í raun nauðsynlegur þegar það kemur að persónulegum þroska. Leyfið mér að útskýra.

Þegar lífið hendir okkur upp á hæstu hæðir, allt er yndislegt og skemmtilegt og maður þarf ekki annað en að setjast inn á mannlaust bókasafn og skemmta sér konunglega með sjálfum sér, jákvæðnin þýtur í gegnum æðarnar og hugsunin “þetta reddast” ræður ríkjum, er hugmyndin um athugula sjálfskoðun og fyrirætlunum um umbætur fjarlæg. Hversvegna ætti maður annars að vera að standa í því? Það er jú allt svo yndislegt og frábært eins og það er, og alger óþarfi að vera að breyta einhverju núna.

Ef þetta er raunin þá verð ég eiginlega að vera guðs lifandi fegin fyrir að koma niður á jörðina aftur og verða þá smá blá yfir því að líða ekki lengur svona yndislega og frábærlega, og átta mig á því að bleika skýið er ekki haldbær ferðakostur í gegn um lífið. Allavega ekki án smá bensínpásu þar sem við fæðum hamingjuæðarnar okkar og gefum okkur ástæðu til þess að svífa upp á ný. Bleika skýið myndi fölna innan skamms hvort eð er, og það verra er að ég myndi staðna. Ég myndi í rauninni hætta að taka við mér, hætta að framkvæmar breytingar, og hætta að fara út fyrir comfortsónið þar sem það væri ekkert í heiminum sem að sparkaði mer af stað.

Það er comfortsónið sem að getur verið hættulegt. Og þessvegna komum við einmitt niður af bleika skýinu,(sem er yndislegt á meðan það varir) og færum okkur um set, út fyrir comfortsónið, því að það er hreinlega ekkert þægilegt að hanga í comfortsóninu að eilífu. Það hættir að vera notalegt og þessvegna verðum við blue. Vegna þess að það þarf e-ð nýtt að gerast, við þurfum að skapa okkur nýtt zone. Prófa e-ð nýtt, gera e-ð sem við erum ekki vön að gera, brjótast útúr kassanum sem er oft svo gott að kúra inn í, en verður hundleiðinlegur til lengdar.

Með þessum hægðum og lægðum getum við verið viss um að allt okkar líf þroskumst við og lífið verður ekki leiðinlegt, allavega ekki í langan tíma í einu.  Við getum því verið óhrædd við lægðirnar sem koma yfir okkur og ýta okkur til frekari þroska og framfara. Við getum verið viss um að með réttu hugarfari getur bláleikinn komið okkur mikið lengra en ella og einmitt hent okkur upp á hæstu hæðir enn og aftur. Thats life. Ég tel hugarfarið mikilvæga fela einmitt í sér að sætta sig við að vera bara frekar ókátur í nokkra daga og nota tímann til þess að skoða okkur gaumgæfilega og grafa inn í vanlíðanina og nota hana sem drifkraft frekar en e-ð sem að dregur okkur niður.

Hamingjan og kitlið í magann kemur alltaf aftur, og ef maður vill vera extra duglegur getur maður líka notað yndislegu lífsgleðina til þess að framkvæma þær breytingar sem maður áttaði sig á að voru þarfar á meðan maður var fúll og pirraður. Hamingjan sem kemur svo allt í einu er kannski  bara verðlaun fyrir lægðirnar sem við komumst útúr með því að skapa okkur hluti sem við getum verið virkilega ánægð með.

Það er satt, þetta líf snýst víst ekki um neitt annað en hugarfar, jafnvel þegar maður nennir ekki að hugsa jákvætt og er bara pirraður, enda er það líka bara allt í lagi inn á milli, og í rauninni hollt.

… og það besta er að ég er barasta hætt að vera í fýlu! Lifi jákvæðnin!

Kveðja,

Pollíanna!

Það er kúl að vera asnalegur.

Jæja Krakkar mínir!

Ég er orðin leið á því að opna hvert einasta blogg með afsökunarbeiðni um lélega bloggvirkni svo ég ætla bara að sleppa því í þetta skiptið. En mér fannst samt sem áður komin tími til þess að láta aðeins í mér heyra enn á ný.

Mig langar aðeins að tala um speglanotkun við ykkur. Já. Speglanotkun.

Svo heppilega varð til að mér tókst að brjóta spegilinn minn um daginn, og þann eina á heimilinu sem ég gat skoðað mig alla í. Jæja, ég grét nú ekki mikið yfir þessari yfirkomandi 7 ára ógæfu og ákvað með réttu hugarfari að breyta þessari ógæfu í gjöf til sjálfrar mín,  sleppa við að kaupa mér nýjan og sleppa þannig við að mæla sjálfa mig út í honum og pirra mig yfir þeim “göllum” sem hugsanlega leynast í honum þegar ég kíki. Ég ætlaði allavega að prófa að vera spegilslaus í nokkra daga og sjá hvernig mér myndi líða með það. Þetta var líka gert til af leti við að fara út í búð og kaupa nýjan, en það er nú önnur saga.  Á reyndar einn lítinn spegil hérna heima, en hann virkar ekki í annað en að skoða á mér andlitið svo ég fari nú ekki útúr húsi útlítandi eins og ófreskja sem að hræðir lítil börn út á götu, eða jú mitt eigið .. alger kaldhæðni sem þið sjáið þegar þið lesið lengra.

Núna þegar ég get ekki skoðað mig í spegli, get ég heldur ekki séð það á fötunum mínum lengur hvernig ég lít út eða hvort e-ð ímyndað spik hangi útúr gallabuxunum, hvort að vinstri öklinn minn hafi stækkað síðan ég mældi hann gaumgæfilega út í gærkvöldi. Ég verð bara að gjöra svo vel að klæða mig í föt sem mér þykja falleg á morgnana þegar ég horfi á þau í fataskápnum, og ímynda mér að ég líti út eins og rokkstjarna.  Frábært. Svo þetta geri ég á hverjum degi. Enginn spegill, á ekki vigt og ekki málband. Ég hef satt að segja eytt síðastliðnum 3 vikum algerlega ómeðvituð um jarðneskt útlit mitt.

Þið sem hafið barist við átröskun eins og ég,  ættuð að þekkja tímaeyðsluna sem að fer í að skoða sig í speglinum og svo orkueyðsluna sem fer í að pirra sig yfir því sem maður sér. Jæja, ég er orðin laus við þennan fjanda, einfaldlega vegna þess að spegilinn minn fékk að fjúka. Ég hef sem betur fer ekki (ennþá) gert neina skandala út á götu með klósettpappír hangandi útúr buxnastrengnum eða e-ð álíka fáranlegt svo að ég get ekki sagt að spegilslaus líf hafi unnið einhverja mikla sigra á móti mínu persónulega stolti.

Vinur minn sagði mér að hann gæti ómögulega án spegils verið.   Hann sagði mér að hann yrði bara nauðsynlega að skoða sig í speglinum áður en hann færi út til þess að vera viss um að fötin sætu rétt og hann liti ekki út eins og hálfviti. Þetta fékk mig til þess að hugsa mikið. Hvað með það þó að fötin sitji ekki rétt og maður líti út eins og hálfviti. Afhverju má maður ekki vera ófullkomin og hálfvitalegur í útliti og spranga svoleiðis um göturnar. Afhverju þarf maður að hafa sig til á hverjum morgni til þess að líta vel út og leyfa heiminum að sjá okkur í besta útlitslega ljósi? Afhverju skiptir útlitið okkur svona miklu máli að okkur getur liðið illa andlega yfir lítilli bólu á nefinu og að slæmur hárdagur þýði oft hreinlega slæmur dagur?

Þegar ég er óánægð með sjálfa mig, og þá er ég ekki að tala um útlitslega heldur bara andlega, þá tek ég eftir því að ég verð einhverra hluta vegna að hafa mig enn meira til á morgnanna og gera mig “sætari” en þá daga sem að ég er með allt á hreinu, og er örugg með sjálfa mig(aftur, ekki með útlit heldur bara sálina í mér).  Þá daga sem mér líður vel inni í mér þá finn ég ekki fyrir sömu þörf að vera “fullkomin” í útliti svo að fólk sjái nú hvað ég er frábær. Ég er vís til þess að velta fram úr rúmminu með stýrurnar í augunum og alpast svo út eins og bavíani, og vera alveg sátt við það.  Á þessum dögum finnst mér fyndið að sjá storknaða tómatsósu á nefinu á mér á kvöldin, síðan ég borðaði pylsuna í hádeginu(ókei öfgafullt dæmi þar sem maður má nú alveg vera snyrtilegur líka). Því ég veit það fyrir að ég er frábær þrátt fyrir að vera með “galla” sem að t.d. átröskunarpúkarnir banna harðlega. Útlitið skiptir ekki máli því mér líður svo vel fyrir og brosi mikið skærar en þegar ég er með áhyggjur af því að vera með lekandi maskara eða almennt e-ð asnaleg.

Asnalegheit eru kúl. 

Þetta fær mig að velta enn meira fyrir mér, hvað er ég að fela með farðanum í andlitinu eða fullkomna forminu sem ég suma daga virðist sækjast eftir að hafa á rassinum á mér. Hvað er ég að reyna að vinna upp á móti þegar ég finn fyrir þörfinni að vera óaðfinnaleg? Hvað er ég raunverulega ósátt við og mikilvægara,  hvernig get ég breytt því og liðið raunverulega vel? Núna þegar ég hef ekki spegilinn til þess að mæla mig út í, þá verð ég að fara aðrar leiðir en að að líta “óaðfinnanlega út” til þess að labba út um hurðina hjá mér á morgnanna með sátt í hjartanu og sjálfsöryggi. Ég hef því verið mun meira á varðbergi fyrir óánægju minni og rótum hennar þar sem ég get ekki þessa daganna unnið á móti tilfinningunum með “fegurð minni”.

Fyrir utan það að mér þykir nú fallegasta fólkið vera einmitt það sem að þorir að sýna hrífandi ófullkomnunina og geta með spassalegu útliti og brosi á vör komið til dyranna eins og það er klætt. Það sem gerir þetta fólk áhugavert er að það sýnir með þessu “þori” að það veit að það hefur svo mikið upp á að bjóða með sínum yndislega félagsskap og hrífandi sál, og að það skiptir eiginlega engu máli þó að það sé ótilhaft og páfagaukalegt. Það hefur ekkert að fela, er sátt við sig sjálft, og þá kemur einmitt útgeislunin sem að fær aðra til þess að snúa höfðinu í hálfhring þegar það sér slíka fegurð út á götu.

En hinir apakettirnir( þar með talin ég sjálf á mínum unaðslegu og yfirborðskenndu egótrippum) bera vatnið yfir lækinn í leit að hamingjunni og uppskera ekkert nema frosið bros á grímu og dulargervi sem að á að fela óánægju og lítið sjálfsmat. Ekkert lagast, við höldum áfram að vera óánægð og algerlega háð útlitinu til þess að halda andlitinu fyrir umheiminum. Ókei þetta er bara kenning, ætla nú ekki að sturta öllum í sama pott og alhæfa algerlega, en svona lítur þetta oft út fyrir mér.

En eftir að hafa þróað þessa kenningu í höfðinu á mér fer ég núna ósjálfrátt að hugsa út í hvort að þessi manneskja sem getur ekki fyrir sitt litla líf verið án spegils og hefur svona mikið fyrr því að vera óaðfinnanleg í útliti a hverjum degi, í flottu dýru merkjafötunum og oftar en ekki með snobbaða hegðun (feimni og óöryggi vill oft misskiljast sem snobb og “góðmeðsjálfasig-heit”) sé að fela e-ð sem hún skammast sín fyrir. Eða jafnvel byggja vellíðan sína á útlitinu því allt annað er í hakkabuffi inni í henni?  Er fullkomna yfirborðið það eina sem þessi manneskja finnst hún geta verið stolt af?

Ég hef að sjálfsögðu alls ekkert má móti því að vera einstaklega sætur þennan daginn, af því bara, en um leið og manneskjan er að einhverju leiti orðin HÁÐ útliti sínu þá eiga þessi ofantöldu atriði hugsanlega við.

Ég vildi allavega aðeins draga þessa pælingu fram í dagsljósið og mæla með því að brjóta spegilinn sinn allavega í viku og athuga hversu háður maður er honum, og afhverju Góð æfing til þess að fara útúr komfort zóninu og það líka heima hjá sér. Fullkomið.

Eigið góða helgi elsku fólk og takk fyrir að lesa.

Ykkar Supriya

Orkan í núinu

Orkueyðsla. Hversu mikið veltir maður henni fyrir sér? Ekki nóg, allavega hef ég ekki gert nóg af því hingað til. Þegar ég velti því fyrir mér hvað ég nota orkuna mína í, og fer að einbeita mér að því að nýta þá orku sem ég hef daglega í uppbyggilega hluti og hugsanir, er eins og veröldin mín snúist alveg við. Það sem ég áður leit á sem leiðinlega kvöð, getur breyst yfir í eitthvað sem fær mig til þess að brosa og hlæja. Ég ætla að segja ykkur frá þessari pælingu minni og koma svo inn á hvernig þetta getur tengst átröskun, fík eða annarri áráttu.

Tilviljanir eða ekki tilviljanir, eftir þvi hvernig maður horfir á hlutina geta verið til blessunar eða bölvunar í báðar áttir. Það er aðeins ég sem get horft á hlutina og ákveðið mín viðbrögð. Ég get og mun aldrei getað stjórnað öllum þáttum lífsins, en ég get ákveðið viðhorf mitt til lífsins og verið hamingjusöm þó að það rigni þegar ég hefði frekar kosið sól, þó að einhver segi eitthvað við mig sem mér líkar ekki eða þó að planið mitt klikki og ég verð að taka aðra leið í staðinn. Allt sem gerist getur verið lærdómur og gefið mér orku, en orkuna er líka hægt að sjúga úr mér ef ég leyfi því að gerast.

Ég öðlast með því að brosa til manneskjunnar sem að labbar framhjá, beygja mig niður og rétta manninum lyklana sem missti þá þegar hann labbaði framhjá mér og fá bros til baka, þegar ég spjalla við afgreiðslumanninn á kassanum,  brosi og fæ bros til baka. Ég gef orku frá mér sem er jákvæð og ég laða að mér fólk með því að vera ég sjálf, brosa og velja jákvæðni frekar en neikvæðni.

Þegar e-ð fer á annan veg en ég hefði óskað mér, þá í stað þess að pirra mig og eyða orku í það, þá reyni ég frekar að sjá hvernig þessi atburðarrás geti verið jákvæð og uppbyggjandi. Ég er farin að horfa á allar mínar upplifanir sem blessun frekar en bölvun. Hvað get ég lært að þessu sem gerðist núna, hvernig mun þetta styrkja mig, og hvað get ég gert í þessari aðstöðu sem ég er í núna sem ég gæti ekki gert ef hlutirnir hefðu farið eins og ég hafði planað? Ég leik Polliönnu alla daga og mikið er það að borga sig, vegna þess að ég fæ það svo margfalt til baka, og þegar ég skoða hlutina frá öðru sjónarhorni sé ég að hún Pollíanna vinkona mín er alls ekki slæm fyrirmynd.

Það nægir ekki að vera aðeins með gott jafnargeð og leyfa ekki hlutunum að pirra mig, heldur passa ég líka að fá orku úr hlutum sem virkilega kitla magann. Ég vel mér fólk sem að fær mig til þess að brosa og ég vel mér að umgagnast frekar flipparann sem fer stundum yfir mörkin, frekar en fílupúkann sem finnst allt leiðinlegt.

Fyrir ári síðan var ég dauðþreytt eftir örlítið álag. Ég hafði enga orku. Ekki vegna þess að ég gerði meira en ég er að gera núna, ef eitthvað var þá gerði ég eiginlega eins lítið og ég komst upp með vegna þess að ég var svo þreytt, svo orkulítil og svo óhamingjusöm. En í dag er eins og orkan kraumi í mér, jafnvel þó ég hafi ekki sofið nema 5 tíma í nótt, þó ég hafi vaknað hálf 7 með litum grallara sem þarf mikla athygli, þó ég hafi klárað verk dagsins, farið í ræktina og hamast, unnið mín dagsverk og svo sótt gullmolann á leikskólann, dúllast með Sögu og séð til þess að hennar þarfir séu fullnægðar, þá hef ég samt sem áður fullt af orku afgangs og verð ekki þreytt eins og ég hefði verið áður fyrr. Hvað er búið að breytast síðan fyrir ári þegar ég var svo búin á því eftir minnsta átak og ég hreinlega nennti engu?

Með því að passa upp á orkuna mína á hverjum degi, geri ég eitthvað á hverjum einasta degi, sem gerir mig virkilega hamingjusama, þó að það sé ekki nema í 10 mín. Með því að rækta gleðina í hjartanu fæ ég svo mikla orku, svo mikla hamingju og svo mikið kítl í magann að daglegar athafnir sem geta verið leiðinlegar þegar maður er þreyttur verða ánægjulegar vegna þess að ég er glöð fyrir, og ég storma í gegn um daginn með bros á vör og smala að mér enn meiri orkustigum.

Gefum okkur að ég hafi 100 orkustig yfir daginn. Rétt eins og maður vill eyða peningunum sínum í hluti sem gefa manni e-ð gott en ekki missa þá við t.d. sektir fyrir að keyra of hratt eða týna peningum út á götu, þá ætti maður að hugsa um orkuna sína á sama hátt.

Reiknum þetta aðeins út. Daglegt líf, eldamennska, þrif, barnaumönnun, skóli, vinna og þetta venjulega.. gefum okkur þá að ég eyði 70 orkustigum í þessa hluti. Þá á ég 30 stig eftir. Hvað ætla ég að eyða þessum 30 stigum sem ég á eftir? Ég get valið að eyða þeim öllum í e-ð sem gerir mig ekkert hamingjusama heldur aðeins þreytta og pirraða, og ég get valið að eyða stigunum í hluti sem gefa mér orku til baka. Hluti sem gera lífið mitt þess virði að lifa því. Hluti sem fá mig til þess að vakna með tilhlökkun á morgnanna. Reyndar eru það ekki aðeins hlutirnir sem ég fæ að gera á hverjum degi sem koma mér á lappir, heldur er ég bara í almennt betra skapi þegar fleiri góðar upplifanir á fætur annarri vekja mig með kítli í maganum á morgnanna og fá mig til þess að hlakka til að brosa, hlæja og vera ég sjálf. En hlutirnir sem ég vel mér að eyða orkunni minni í valda því að allt er þess virði. Allt strögglið sem kemur inn á milli, vinnan sem fylgir því að vera einstæð móðir og aðrir hlutir sem kunna stundum að draga úr manni orku, verða pínulitlir miðað við gleðina sem ég upplifi á hverjum degi. Ég lifi lífinu þannig að mér líður eins og allt sé þess virði. Og þá fyrst fer ég að blómstra.

Ég get líka vel valið að eyða orkustigunum sem ég á eftir, í að vera óhamingjusöm og pirruð, í að argast yfir hlutum sem skipta engu máli, eyða þeim í að æpa á eftir konunni sem svínaði fyrir framan mig í umferðinni og ég á aldrei eftir að sjá aftur og svo eyða enn fleirum í að pirra mig yfir þessari blessuðu konu sem veit ekki einu sinni hvað ég heiti, eða vinkonunni sem er ekki búin að hringja í mig, kærasta vinkonu minnar sem er asnalegur og hún er alltaf að kvarta undan, pabba mínum sem ég tala ekki við, fólki sem ég þekki lauslega og er að hegða sér asnalega og svo framvegis. Ég get líka valið að ignora þá hluti sem skipta hvort eð er engu máli og einbeitt mér að hlutum sem virkilega gefa mér e-ð til baka. Hlutir sem gleðja mig. Hugsanir sem að kæta mig.

Ég vel því frekar jákvæðni heldur en neikvæðni, ég vel mér hamingjusamar manneskjur inn í líf mitt sem gefa mér enn meiri orku, ég vel að heyra hrósin frekar en móðganirnar, ég vel að hlæja frekar að þeim aðstæðum sem fóru asnalega en að gráta yfir þeim, og ég vel að brosa frekar en að pirrast. Leitast eftir því að sjá það góða í litlu hlutunum, leika börn sem gleðjast yfir eplasafanum á heitum sumardegi eða öllu þessu litla sem við fullorðna fólkið virðumst ekki einu sinni taka eftir lengur.  Rosalega einfalt ekki satt!?

Með allri orkunni laða ég að mér aðrar manneskjur sem eru líkar orkumiklar. Eins og fílupúkinn laðar að sér fleiri fílupúka, þvi enginn sem er glaður og hamingjusamur nennir að láta soga úr sér orkuna með manneskju sem að tuðar stanslaust yfir hlutum sem skipta engu máli, eða tuðara sem kvartar og vælir því það er það eina sem hann kann, þá laða glaðar manneskjur að sér aðra glaðar manneskjur, sem saman gefa hvoru öðru orku til þess að halda áfram að horfa á heiminn með bros á vör og velja að sjá það jákvæða og hunsa þetta leiðinlega, ef þess er kostur.

Vandamálið sem ég upplifði í miklum mæli í sambandi við átröskun var að þegar ég er háð mat, háð líkamlegu formi, háð því að gera allt fullkomnlega, háð því að öllum líkaði vel við mig(sem þeim gerði líklega ekki enda var ég ekki að gefa að mér í öllum kaloríumælingum og áráttunni um hvort ég væri að fitna eðda grennast), háð því að aðrir sæu mig sem æðislega og fullkomna, þá var ég bæði að setja mig í einhvern kassa, stilla mér upp á stall sem ég þurfti svo að lifa upp til, og ég er líka að eyða orkunni minni í að vera einhvernveginn á ákveðin hátt sem ég er fyrirfram búin að ákveða að ég átti að vera. Ég var líka að eyða orkunni minni í að hugsa um hluti sem að hreinlega skiptu engu máli raunverulega. Ég var að eyða lífinu mínu, eða orkunni sem ég gat notað til þess að vera hamingjusöm akkúrat þá stundina nákvæmlega eins og ég var þann daginn, en eyddi henni frekar í að reyna að vera óaðfinnanleg og fullkomin, sem var að sjálfsögðu markmið sem var bæði ómögulegt og hundleiðinlegt í þokkabót. Og tölum nú ekki um orkuna sem fer í það að spá í hverjum einasta matarbita sem fer ofan í mann og hverri einustu ímynduðu fellingu sem maður heldur að maður sjái.

Það sem fíknin gerði líka var að taka í burtu fókusinn á særðum tilfinningum, litlu sjálfsáliti og almennri óhamingju og reyna með öðrum leiðum að finna hamingjuna. Í gegnum líkamsform og útlit. Mjög stabílt eða þannig. Ég var háð því hvernig ég leit út, vegna þess að það var það eina sem ég hafði. Eina sem fékk mér til þess að líða eins og ég væri nógu góð. Vegna þess að ég skilgreini sjálfa mig, ég ákvað fyrirfram hvernig ég átti að vera, og þegar ég fyllti ekki upp í þessa ímynd, þá leið mér eins og ég væri ekki nógu góð.

Ég var að uppgötva virkilega merkilegan hlut um daginn. Hættu að skilgreina sjálfan þig svona mikið Supriya. Afhverju set ég mig í kassa? Afhverju skilgreini ég sjálfa mig? Afhverju bý ég til einhverja ímynd fyrir sjálfa mig um hvernig ég á að vera, hvernig ég var einu sinni en er ekki núna, hvernig formi ég var í, hvernig ég leit út þá en upplifi ekki núna og svo framvegis? Afhverju ekki að hætta að skilgreina sjálfan sig eftir fortíð eða framtíð. Núið er núna. Hitt skiptir ekki máli. Það er núna sem skiptir máli og það er núna sem mér á að líða vel. Eins og ég er í dag. Afhverju að setja upp einhverja glansmynd af sjálfri mér og reyna svo að lifa upp til þessarar ímyndar? Með þessu er ég bæði að brjóta mig niður fyrir það sem ég er í dag, fyrir þá manneskju sem ég er, fyrir þann líkama sem ég hef í dag og fer á mis við að vera bara eins og ég er og liða vel með það. Í dag. Ekki á morgun, ekki eftir mánuð. Heldur bara eins og ég er í dag. Og svo eyði ég auðvitað allri orku í að spá í útliti og líkama og fullkomnum sem kæmi hvort eð er aldrei til með að gera mig hamingjusama. Ekki skrítið að maður hafi alltaf verið að leka niður úr þreytu.

Ég hef hér með tekið þá ákvörðun að hætta að hugsa. Hætta að spá í hvernig ég er. Hætta að reyna að skilja allt í minni hegðun, hætta að skilgreina mig sem svona og svona manneskju. Því þá fer ég að setja á mig kröfur sem ég á svo kannski erfitt með að fylla upp í, vegna þess að ímyndin sem maður vill uppfylla á það til að vera frekar fullkomin og æðisleg, og þessa ímynd get ég aldrei fyllt upp í ef ég get ekki einu sinni lifað í núinu og leyft mér að blómstra, eins og ég er í dag.

Svo mín niðurstaða er sú að velja vel þegar við ákveðum að eyða orkustigunum okkar. Velja vel fólk inn í lífið okkar. Velja vel athafnir og hugsanir. Velja að vera eins og við erum og vera sátt við það.  Vera meðvituð en á sama tíma leyfa okkur að lifa í núinu. Því núið er yndislegt ef við veljum að líta á það þannig.

Takk fyrir að lesa,

Ykkar Supriya

Vegna þess að ég á það skilið…

Blogg! Já takk! Ætla að byrja á því að segja ykkur aðeins frá því hvað á daga mína hefur drifið síðan ég bloggaði seinast,  og svo taka fyrr pælingu sem eg hef haft i kollunum um að verðskulda hamingju og leyfa sér að líða vel. Kem líka inn á átröskunartendansía og hvernig ég hef reynt að koma í veg fyrir að taka bakslag.

Annars er allt of langt síðan ég hef látið heyra í mér og ég held að það sé komin tími á það núna! Hausinn á mér hefur verið víðsfjarri öllu sem heitir blogg og heimspekilegar pælingar. Ég hef einfaldlega verið of upptekin við að hlaupa út um Köben með sjálfri mér og lífinu sem ég hef náð að skapa mér síðastliðna 3 mánuði. Núna bý ég eins og ég hef nefnt áður, í litlu íbúðinni minni á Nörrebro, ég er komin í sumarfrí eftir að hafa náð að rúlla önninni minni upp með 10 í lokaeinkunn. Á danska skalanum reyndar, en það er næsthæsta einkunnin. Svo ég var mjög stolt að hafa náð því að klára önnina, og náð mér sjálfri á gott strik. Dagarnir líða núna með mér brosandi og hlæjandi með hjartanu. Supriya sem ég hélt að væri alveg týnd er komin til baka og fiðringurinn í maganum sem kitlar yfir því einu að vera á lífi er kominn til baka.

Átröskunarlega séð hefur gengið ágætlega. Ég neita ekki bakslaginu sem ég fékk rétt eftir sambandsslitin. Missti nokkur kg og það að þurfa svo að bæta þeim á mig aftur var ekki auðvelt. En það sýnir bara hvað það er mikilvægt að halda hausnum hreinum og ekki leyfa púkunum á öxlinni að ráðskast með mig. Ég fann að ég átti tendansía til þess að bæði borða á tilfinningar mínar, detta inn í smá aðgerðarleysi og nota þá sætindi til þess að gefa mér tilfinninguna sem að maður á að fá útúr því að hlaupa um garðana og vera hamingjusamur inni í sér. Það er eiginlega það sem fer mest í taugarnar á mér af öllu. Þegar ég finn að fíknin í mat vill taka yfir og koma í veg fyrir að ég geri e-ð almennilegt á daginn og í lífinu. En megrunaráráttan er þá fljót að fylgja á eftir til þess að koma í veg fyrir flóðhestayfirskipti eftir át sem að ég hef ekki viljað sætta mig við.  En ég stoppa þetta mynstur vegna þess að núna er ég meðvituð um hlutina og sé vítahringinn frá öðru sjónarhorni en ég gerði áður.

Það sem ég komst að er að stundum þarf maður að kyngja stoltinu og byrja upp á nýtt. Taka upp 5 máltíðirnar sem að ég missti niður, taka til neyðarlista sem að ég gríp til þegar mér leiðist og langar að gúffa í mig til þess að gúffa í mig, en ekki vegna þess að mig langar bara í e-ð að borða eða þarf á því að halda. Neita hugsunum sem segja mér að ég sé feit og fara frekar út með ógreitt hárið og maskara undir augunum, til þess að sleppa við að leyfa því sem ég held að ég sjái í speglinum að stjórna líðan minni þann daginn. Minna mig á að þegar mér líður eins og ég sé feit, þá er það bara vegna þess að það er e-ð annað að angra mig og ég þarf að skoða betur. Og að eiga blue dag leiðir líka stundum til óþarfa áts sem svo leiðir út í tilfinninguna að maður hafi ekki stjórn á neinu, matarræðið í rugli og þá er náttúrulega allt lífið á niðurleið. Eða þannig samt. Ekki raunverulegt vandamál nema maður leyfi því að verða það. En þetta tengist allt  saman og það besta sem ég get gert, er að vera meðvituð og stunda sjálfsskoðun, finna rót vandans og vinna í honum. Ekki leyfa mér að fara í megrun til þess að líða eins og lífið sé blússandi æðislegt þegar ég “næ árangri” með breytingum á líkamanum, en samt með sama vandamálið sem lét mér líða eins og ég væri ekki nógu góð, á bakinu. Svo ég segi enn og aftur, að vera meðvituð um sjálfa mig er það besta sem ég hef lært og nær að halda mér á réttu brautinni.

Ég er líka nýbúin að enduruppgötva alveg yndislegan hlut. Ég þarf ekki að vera í flottasta outfittinu og með grannasta magann til þess að vera æðisleg. Ég þarf ekki annað en að vera ég sjálf, deila orkunni sem að kraumar inni í mér til þess að laða að mér fólk sem virkilega hefur áhuga á að heyra það sem ég hef að segja. Ég upplifði þetta um helgina þegar ég á einhverjum fitubömmer var næstum því farin heim að sofa í stað þess að kíkja út með krökkunum eins og planið var. Ég ákvað að leyfa ekki átröskunartilfinningum að stjórna mér, skellti mér því föt sem mér leið vel í, og ég fór niður á Nyhavn þar sem ég hitti fólk sem ég hafði ekki hitt áður. Ég var svo ómeðvituð um útlitið að ég reyndi að leyfa persónuleikanum að skína í gegn í staðinn. Og það gekk. Ég náði að frelsa mig útúr þeirri tilfinningu að ég væri fitubolla, og upplifði mig í staðinn sem stelpu sem var fyndin og skemmtileg og hafði mikla orku að gefa. Og viðbrögðin sem ég fékk frá ókunnugu fólki voru mikið betri en nokkurntíma “hrósið”: Ohh hvað þú ert flott í laginu! … Því ég þarf ekki að vera flott eða fullkomin til þess að vera frábær. Augun mín brosa mikið meira yfir þvi að leyfa kitlinu í maganum til þess að fá mig til þess að dansa upp Strikið og spá nákvæmlega ekkert í því hvernig ég lít út eða hvort ég sé fitubolla eða mjóna. Skiptir engu máli. Ég hlæ mikið meira og brosi þegar hugsanir um fitu og mjónu eru víðsfjarri. Og þá líður mér raunverulega vel.

Svo úr gleðinni yfir í komplexa yfir gleðinni. Stundum líður mér eins og ég eigi ekki að vera svona hamingjusöm eins og ég hef hef verið upp á síðkastið. Það sé of gaman hjá mér. Ég er að njóta of mikið. Ég er að fara of auðveldlega frá hlutunum. Sé búin að vera svo “vond” as in “veik” í langan tíma og gert lífið erfitt fyrir mig sjálfa, og gefið fólki ástæðu til þess að kenna mér um stöðu mála(sem er absúrt og á engann veginn rétt á sér, hver er ábyrgur fyrir sjálfum sér) og þessvegna eigi ég kannski bara að búa í helli alla ævi og skammast mín. Já skammastu þín Supriya fyrir að hafa verið veik. Skammastu þín fyrir að hafa stundum vaknað á morgnanna og verið fúl. Skammastu þín fyrir að hafa grátið og liðið illa. Skammastu þín fyrir að hafa verið eins og Hitler á túr. Skammastu þín fyrir að hafa ekki nennt að þrífa þvott, ekki nennt að taka til og verið stundum leið. Skamm skamm! Hananú!

Það væri fyndið, og mjög sorglegt  á sama tíma að virkilega hugsa svona. Að leyfa sér ekki að njóta. Leyfa sér ekki að vera til, vegna þess að í fortíðinni hafi maður einhverntíma gert mistök. Einhverntíma verið ófullkomnari en ég er núna. Einhverntíma lifað í skugga af sjálfri mér og ekki náð að leyfa ljósinu í hjartanu að blómstra eins og það gerir núna. Að fá samviskibit er hlutur sem getur verið góður ef hann er nýttur til þess að bæta sig og breyta því sem þarf að laga, taka ábyrgð á sjálfum sér og láta tilfinninguna að skammast sín knúa sig til betri manneskju. En um leið og samviskubitið gerir ekkert nema brjóta niður, og draga úr manni, þá er voðinn vís.

Góð vinkona sagði við mig eftir að ég fór frá mínum fyrrvernandi og efaðist um sjálfa mig, að ég hefði  gert mitt besta. Ég trúði henni ekki vegna þess að ég set miklar kröfur á sjálfa mig mig, og fannst ég ekki hafa verið nógu góð. Engann veginn. Ljót og leiðinleg, fúl pirruð og allur pakkinn. Og kannski ætti ég bara skilið slæma hegðun vegna þess að ég væri svo ömurleg.  En hún hafði rétt fyrir sér. Stundum getur maður ekki gert betur, en samt sem áður reyndi sitt besta. Aðstæðurnar voru bara ekki að bjóða mér upp á að gera eins vel og ég get gert þegar mér líður vel. Ég gat ekki brosað á sama hátt og ég get núna, vegna þess að blikið í augunum var farið. Mér leið ekki vel. Ég var óhamingjusöm. Ég skildi ekki afhverju, og ég þurfti tíma til þess að átta mig á því hvernig mér gat liðið betur. En á sínum tima gerði ég eins vel og ég gat.

Ég á gott skilið núna. Ég á skilið að líða vel. Ég á skilið að dansa í gegnum lífið. Þó að ég hafi ekki alltaf verið æðisleg og í góðu skapi. Þó að ég hafi ekki alltaf brugðist rétt við, sagt réttu hlutina, þó ég hafi stundum ekki nennt að ryksuga og stundum verið ósátt við lífið og ekki náð að blómstra. Þó ég hafi sitið á sófanum og ekki haft orku til þess að taka þátt í heimilislífinu með bros á vör. Þó að ég hafi stundum verið óþolinmóð við dóttur mína og ekki verið supermamman sem þurfti aldrei að telja upp að 10 og gat brosað í gegnum frekjuköstin.  En ég á skilið að vera hamingjusöm. Og ég á ekki að skammast mín. Ég hef unnið fyrir mínum bata. Ég settist niður og ég tók ábyrgð á sjálfri mér og ég virkilega lagði alla orku sem ég átti til þess að líða betur, grafa inn í óþægilega leiðinlegar hliðar á sjáfri mér, og ég lærði að hugsa betur um sjálfa mig og þá sem ég elska.

Ég lærði líka að sleppa því að taka ábyrgð fyrir aðra. Ég lærði að aðskilja mig frá vandamálum minna nánustu í stað þess að taka allt inn á mig, og finnast ég þurfi að laga allt því ég sé pottþétt ástæðan fyrir því að manneskjan hagar sér illa. “I´m the sick one, the evil one” – hugsanir eru ekki til staðar. Sumt er ekki mitt að laga, og ég er ekki ábyrg fyrir því að aðrir koma fram eins og fífl. Og sama hversu erfið ég hef verið, þá á enginn rétt á að meiða mig eða beita ofbeldi.  Ég get og á bara að taka á mínum málum. Burtséð frá því þó að mín vandamál í fortíðinni séu oft heimfærð upp á líðan viðkomandi sem að er dirfkraftur til heimskulegra hluta. En ég get bara lagað sjálfa mig, og ég get bara tekið ábyrgð á minni líðan. Ekki get ég setið og pirrað mig yfir því að fólk kom ekki alltaf æðislega vel fram við mig í fortíðinni, í æsku og á unglingsárum. Það væri til dæmis mjög heimskulegt af mér að reyna að taka mína ábyrgð á mínum sjúkdóm og setja hana yfir á þá sem að mér finnst hafa brugðist mér í æsku. Hvert myndi það til dæmis koma mér?  Nákvæmlega ekki neitt. Ég myndi sitja hérna áfram, með afsökun til þess að halda áfram að brjóta mig niður með átröskun. Þegar allt kemur til alls, þá er það ég sem er ábyrg fyrir mínu lífi, og ég get ekki tekið ábyrgð fyrir aðra.

Ég hef líka séð að fullkomnunaráráttan mín hefur virkilega dregið mig niður. Ekki bara útlitsleg árátta, heldur líka áráttan sem sagði mér að ég ÆTTI að gera allt óaðfinnanlega og ég mætti ekki vera pirruð, fúl, örg, leiðinleg og morgunfúl inn á milli. Ég hef síðastliðna 3 mánuði fengið að læra að það er bara allt í lagi að vera ófullkomin. Afhverju þarf ég að vera fullkomin þegar ég myndi aldrei setja slíkar kröfur á aðra? Ég er bara ég. Ég er ekkert annað og ég þarf ekki að vera eh annað eða betra.  Ég hef sama rétt og allir aðrir. Þrátt fyrir veikindi í fortíðinni og ófullkomnun. Það sem skiptir máli er bara að ég tók á málunum og ég gerði mitt besta, eins vel og ég gat á þeim tímapunkti. Og ég geri enn betur núna vegna þess að ljósið er kviknað aftur í brjóstinu og blikið í augunum er komið aftur. Ég er komin til baka. Vegna þess að í stað þess að brjóta mig niður, með þvi að vera í kring um fólk sem að sagði mér og gerir enn tilraun til þess að segja mér að ég sé ómöguleg, þá bæði hrósa ég mér fyrir það sem ég geri vel og ég loka eyrunum fyrir neikvæðri gagnrýni sem er aðeins sögð til þess að brjóta og meiða. Þetta er mín ábyrgð, og ég tek hana.

Jæja.. tvöþúsundum orðum síðar ætla ég að kveðja að sinni og vona að þið hafið náð að komast í gegnum þetta súber langa blogg.

Takk fyrir að lesa,

Ykkar,

Supriya

Tilfinninga-ræði

Ég hef verið að spá og spegúlera mikið upp á síðkastið. Afhverju á maður stundum svona líka erfitt með að takast á við það sem viðkemur mat? Fólk upplifir hömluleysi í matarræði, sem leitar svo í kúra og töfralausnir. Ekki endilega alltaf til þess að takast á við þyngdina, heldur til þess að stjórna matarræðinu. Stjórna. Leitast eftir stjórn í eigin lífi.

  Ég vil meina það að maturinn sjálfur og allt góðgætið sem að er í kring um mann og maður missir sig í sé ekki vandamálið, heldur er vandamálið innra með okkur eins og með allar aðrar fíknir. Og lausnin fæst ekki í því að stjórna mataræðinu. Það breytir hreinlega engu máli ef að það eru undirliggjandi vandamál sem að ýta fólki út í þá átt að taka heilsufæðið með trompi. Sem er yfirleitt vill ég fullyrða málið þegar allt á að breytast frá og með mánudeginum og hlutirnir teknir með trompi. Strax.

Það er tómarúmið, leiðin, eyrðarleysið, skorturinn á einhverju, tilfinningaflækja, óróleikinn, stressið… og vanin að borða ofan í tilfinningar sínar sem er vandamálið. Ekki maturinn sjálfur.

Ég upplifði það eftir meðferðina mína að læra að lifa upp á nýtt. Læra að leggja áherslu á lífið sjálft á milli máltíða, en ekki matinn sem ég borðaði. Eðlilegt samband við mat var þetta kallað. Næg fæða, nægar hitaeiningar til þess að viðhalda þyngdinni, en ekkert sérfæði. Engar reglur. Ekkert tekið út eða sett inn. Ekkert vigtað. Heldur hreinlega að læra að borða eðlilega skammta, og leyfa líkamanum sjálfum um að kalla á mat þegar hann þurfti á því að halda, en gleyma samt sem áður ekki að borða. En á milli máltíða var lífinu haldið áfram. Ekki til þess að grennast eða halda sér í einhverju manísku formi, heldur aðeins til þess að hafa annað í lífinu sem að skipti meira máli heldur en matur eða megrunaraðferðir. Til þess að fara úr matar og megrunarfíkn yfir í það að verða hreinlega high on life. Að finna sér e-ð sem gerir okkur raunverulega hamingjusöm. Að læra að takast á við vandamál daglega lífsins, og tilfinningarnar sem höfðu verið bældar vel niður í langan tíma. Að horfast í augu við raunverulega óöryggið, hræðsluna, og allt það sem vð höfðum verið að flýja undan. Maturinn og næringin var allt í einu orðin aðeins að eldsneyti til þess að gera þessa hluti. Eldsneyti sem mátti gjarnan njóta, en varð með tímanum að hlut sem að hreinlega keyrði bara til þess að gera okkur hamingjusamari á öðrum sviðum. Og til þess að njóta virkilega matarins, vitnandi að lífið myndi halda áfram þegar máltíðinni væri lokið. Lífsnauðsynleg keyrsla, en andlega séð meira aukaatriði þar sem nú höfðu aðrir hlutir komið inn sem að skiptu meira máli og voru þúsund sinnum meira gefandi.

 Þegar ég fór að átta mig á mynstrinu, átta mig á tilfinningunum mínum sem að ýttu undir líkamskomplexa, tilfinningum sem ollu því að ég leitaði í sætindi sem huggun, þá fyrst fór ég að sjá stóru myndina. Ég lærði að taka þessum viðvörunarmerkjum sem merki um að núna væri kominn tími til þess að ég færi aðeins að skoða inn í sálina á mér og skoða hvað það væri hugsanlega að angra mig. Ég lærði að spyrja sjálfa mig spurninga eins og: “Hvernig líður mér núna?”… já þetta var ofsalega asnalegt fyrst eins og þið getið séð á gömlu færslunum mínum. Töffarinn ég var ekki að nenna þessu tilfinningavæmnisdóti. Að þurfa að sitja með ráðgjafanum mínum og útskýra fyrir henni í smáatriðum tilfinningunum mínum sem ég vissi varla hvað hétu eða hvernig virkuðu var ótrúlega mikil áskorun. En með tímanum komst þetta upp í vana. Og ég fór ósjálfrátt að taka eftir því hvernig mér leið, og ég fór að læra að takast á við tilfinningarnar með því að hreinlega leyfa mér að líða eins og mér leið án þess að skreppa í ræktina og hnuðlast þar á tilfinningunum og finnast allt í góðu lagi eftir á því ég væri pottþétt búinn að brenna meira en 500 hitaeiningum! “Score!”

 Þetta hefur vakið mig til umhugsunar í þau skipti sem mér hefur liðið eins og fíl, og algengasta lausnin á þeim tíma við vandamálinu var að drífa mig í ræktina eða taka matarræðið í gegn. Eftir á að hyggja sé ég hvað þetta var fáranleg tilraun til þess að takast á við vandamálin, en ég sé það núna að þetta var aðeins enn ein leiðin, fíknin til þess að flýja sjálfan sig. Og eins og ég hef sagt oft áður, það er mikið auðveldara að laga það sem er utan á heldur en að grafast inn í það sem leynist undir harða skildinum. Hvað ég þurfti ég að skoða, og hvernig ég gat tekist á við alvöru vandamálin sem að herjuðu á mig, eða tilfinningarnar sem dvöldu dofnar inni í mér eftir margra ára niðurbælingu?

 Þegar ég finn fyrir þessum viðvörunum núna, þá fara sírenurnar innra með mér í gang. Ég er sem betur fer búin að læra að það að mér finnist ég allt í einu ekki vera nógu góð og sæt, eða bara já… þegar mér líður eins og flóðhest, þá er það ekki vegna þess að fyrir undur og stórmerki hafi ég breyst frá gærdeginum úr því að vera “fín” og yfir í að vera allt í einu flæðandi í dag,  heldur er þessi tilfinning, og í rauninni ofsjón byggð á einhverju allt öðru en raunverulegum breytingum á líkamanum mínum síðastliðna 24 klst. Það var andlega hliðin sem var að angra mig, en auðveldara að hunsa hana og “laga” það sem ég gat séð og skoðað utan á.
 Í stuttu máli, ef mér líður eins og ég sé að breytast í fitubollu, þá er það ekki vegna þess að ég er að breytast í fitubollu, heldur aðeins vegna þess að mér líður e-ð illa.

Þetta er líka skemmtilegur vítahringur( já eða þannig þið þekkið kaldhæðnina í mér þegar ég tala um átröskun). Vegna þess að þegar ég er eyrðarlaus, finn fyrir leiða og á erfitt með að rífa mig af stað, þá ósjálfrátt fer ég að leita í nammið. Og enn þann dag í dag á ég erfitt með að átta mig á hvað er” ég undir eðlilegum kringumstæðum” að njóta góðs súkkulaðis og láta mér líða vel(því ég kann það ekki almennilega ennþá), eða hvenær ég er að borða í tilraun minni til þess að fylla upp í einhvert tómarúm eða leið í vítahring sem er of lúmskur til þess að ég taki eftir honum. Þegar ég svo blanda saman líkamskomplexum(sem koma vegna þess að það er e-ð að angra mig) og skyndilegri átsþörf þegar ég finn ekki einu sinni svengd (leiðist, eyrðarlaus, pirruð, stressuð, o.s.frv) þá er voðinn vís. Þá er ég að borða þá hluti sem ég undir venjulegum og góðum kringumstæðum myndi ekki einu sinni spá í hvort fiti mig eða ekki, en núna vegna þess að ég er viðkvæm fyrir, þá triggerar þetta púkana á öxlinni sem byrja að skamma mig og segja mér að fara að passa mig.

 Og þá kemur pakkinn. Reglurnar sem maður var búinn að pakka ofan í tösku og henda undir rúm fara að banka á, og í stað þess að takast á við tilfinningarnar sem eru að öskra á mig og ég af gömlum og góðum vana þagga niður fer ég í staðinn að spá í því hvernig ég geti nú lagað “vandamálið”.  Semsagt matinn. Svona getur maður líka verið klár. Eða þannig.

Þegar ég hugsa út í þetta svona þá hljómar þetta voðalega augljóst, en vegna þess að ég er vön því að berjast áfram á hnefanum og stoppa ekki nógu oft til þess að hlusta á sjálfa mig, þá þarf ég sífellt að vera á varðbergi fyrir þessum viðvörunarmerkjum. Vegna þess að ef ég hunsa þau held áfram að dansa eins og lítið lukktröll og láta eins og ekkert sé að, þá veit ég fyrir víst að púkarnir munu halda áfram að banka. Þar til ég sest niður og hugsa: Jæja, hvað er núna að angra þig Supriya mín?… hvernig líííííðuuur þér?”

Þegar mér líður hinsvegar vel, allt keyrir eins og það á að keyra, þegar ég held mig við máltíðirnar mínar sem ég borða bara til þess að hafa eldsneyti í kroppnum til þess að komast í gegnum daginn minn, þá finn ég ekki fyrir þessari furðulegu nammi og nartþörf.  Jú ég nýt þess að borða, en þegar máltíðinni er lokið þá held ég áfram með líf mitt. Þá finn ég ekki fyrir þessum hugsunum um að ég sé að fitna og ég þurfi núna að passa mig. Þegar allt keyrir eins og það á að gera þá eru þessir hlutir svo fjarri huganum mínum. Vegna þess að inni í mér líður mér vel.

Því er niðurstaðan mín sú að í matar og megrunarstússi er mikilvægt að vera meðvitaður um tilfinningar sínar, og takast á við þær áður en við stökkvum á hlaupabrettið eða í grasafæðið sem á að draga úr sykurþörf. Vegna þess að tilfinningarnar fara ekkert nema maður takist á við þær,og hugarróin raunverulega kemur ekki með  500 kcal brennslu eða grænum drykkjum sem bragðast eins og þurrkað  sjávarþang.

Ykkar,

 Supriya

Bakslag: Nei takk!

Jæja ég vil biðja ykkur um að afsaka bloggleysið á mér, tryggu lesendur sem ég sé að kíkið alltaf inn þó að ekki sé búin að koma færsla í meira en mánuð. Alger skandall. Mér til afsökunar vil ég nefna flutninga, prófalestur og almenn skemmtilegheit.

Af mér að frétta er þá helst að ég er komin með íbúð fyrir mig og Sögu, sem var langþráð eftir að hafa búið að sófanum hjá elskulegri vinkonu minni í hvorki meira né minna en 5 vikur. En núna eru hlutirnir að komast í góðar skorður aftur. Og mer líður mjög vel. Skólinn gengur betur en ég hefði getað reiknað með, miðað við álagið sem er búið að vera á mér útaf öðrum hlutum. En er blessunarlega búin að ná báðum áföngunum í skólanum, og vinn núna að því að klára lokaverkefnið mitt sem ég skila inn 20 maí. Svo ég hendi inn smá færslu hérna núna á meðan ég sit ekki sveitt yfir sálfræðipælingum á allt öðru leveli.

Það sem mig langar aðeins að koma inn á þessari færslu er hvernig ég hef verið að leggja áherslu á að fyrirbyggja eða koma í veg fyrir bakslag inn í átröskun. Þegar maður hættir í sambandi þá breytast tilfinningarnar mikið, og það þekkja flestir þetta, að missa matarlystina og léttast þegar svona tímabil gengur yfir. Það gerist fyrir mig. Þegar ég er uppspennt og hef mikið að hugsa um þá hreinlega myndast hnútur í maganum á mér sem veldur því að koma niður hálfri brauðsneið er algert kvalræði. Ég hafði miklar áhyggjur af þessu, vegna þess að  mér þótti mjög óþægilegt að sjá kg hrynja af mér. Ég hef hingað til tengt tilfinningarnar við létta þyng, við að vera vansæl og líða illa. Og til að byrja með leið mér mjög illa með þetta. Tek það líka fram að kg sem ég missti voru ekki vegna uppkasta, aðeins vegna lystarleysis. Hef ekki kastað upp núna að verða í 10 mánuði!

Sambandsslitin voru frekar clean, allavega að minni hálfu og ég get sagt það með hreinu hjarta að ég er fegin að vera komin út og komin á staðinn sem ég er núna. Mér líður mikið betur. En það er ákveðið komfort zone sem maður yfirgefur við það að fara úr sambandi yfir að vera einhleypur. Það er ótrúlega merkilegt hvernig hausinn á manni fer að rugla í manni. Fyrrverandi makinn þekkti líkamann minn og ég hafði ekkert að fela. Við það að verða einn aftur fer maður ósjálfrátt að taka meira eftir sjálfum sér. Vera meðvitaðari um að maður er ekki fullkomin (auðvitað ekki, það væri bara leiðinlegt) og maður fer að velta því enn og aftur fyrir sér hvort að líkamlega séð, sé maður nógu góður. Munu aðrir sjá mig sem aðlaðandi. Allt þetta. Og þetta er alveg æðislega nærandi hugsanir fyrir púkann á öxlinni.

Það er ótrúlegt hvernig maður fer svo að venjast nýju þyngdinni: 3 kg undir því sem ég var búin að venjast. Hvernig maður fer að kunna að meta líkamann á sér þegar hann minnkar og smátt og ómeðvitað fer að sætta sig við að vera of léttur. Ég á það á hættu að tengja granna líkamann við athyglina sem myndast frá hinu kyninu. Er ég svona sæt því ég er svona mjó? Í þessum nýju aðstæðum, verð ég þá ekki að vera “fullkomin”?

Ég held að það mikilvægasta í barráttu við bakslag sé að vera meðvitaður. Taka heiðarlega á hugsunum sem að herja á mann. Vera á verði fyrir því þegar púkinn fer að koma með gömlu reglurnar sem ég notaði þegar ég var á kafi. Og vera líka meðvitaður um að tilfinningarnar breytast á hverjum degi, sýnin á líkamann breytist og mér getur liðið eins og flóðhesti einfaldlega vegna þess að e-ð er að angra mig.

Það er erfitt að missa kg vegna þess að ég fer að hafa áhyggjur af því hvaða áhrif það komi til með að hafa á mig. En það sem er erfiðast og verður alltaf, er að þegar maður missir kg að bæta þeim á sig aftur.  Hugarfarslega er mjög auðvelt að detta í pyttinn aftur. Fara í e-ð ákveðið komfort við að vera orðin of grannur, enn eina ferðina. Átröskunarpúkinn blómstrar í nýju spegilmyndinni og það er erfiðara en ég hefði ímyndað mér, að lemja hann aftur niður.

Ég sé það núna að það eina sem virkar á mig er harkan. Segja nei þegar ég fer e-ð að taka hliðarspor. Stoppa mig af. Ekki hugsa of mikið, aðeins halda áfram því prógrammi sem ég var komin inn í áður en ég missti kg mín. Kíkja ekki á vigtina, vera ekki að fylgjast með því hvort ég þyngist eða ekki.  Ef að fötin sem ég gat verið í þegar ég var búin að missa 3 kg eru e-ð þröng, fleyja þeim þá öfugum inn í skáp aftur og fara í e-ð sem passar. Ekki leyfa mér að pirra mig á því. Borða þegar ég er svöng, og leyfa matarlysinni að koma aftur og fagna henni frekar en að bölva. Halda mig við máltíðirnar mínar og ekki hugsa um það. Ég finn það líka að það verður auðveldara og auðveldara þegar maður bara hreinlega tekur þetta á hörkunni og gúffar í sig máltíðunum sínum og heldur svo áfram með lífið.

Það er líka mikilvægt að hugsa sig vandlega um áður en maður fer að bakka inn í sjúkdóminn. Er þetta það sem ég vil? Hvernig var líf mitt áður en ég tók á vandamálinu? Leið mér vel? Er gaman að vera með líkamann á heilanum og leyfa skapinu að stjórnast eftir því hversu þungur maður er þann daginn, eða hvort manni ótrúlega en satt líði eins og flóðhest? Er áhættan þess virði? Að missa niður alla vinnuna sem ég hef lagt á mig. Og er ég ekki mikið meira virði sem manneskja, en að byrja að skilgreina mig eftr því hversu þung ég er? Hef ég ekki mikið meira að gefa, mikið meira að afkasta sem bara ég, óháð útliti og þyng, til þess að leyfa ljótum átröskunarpúka að segja mér hvernig ég á að vera?

Svona rökræði ég við sjálfa mig. Ég neita bakslagi. Það má ekki gerast. Ég hef ekki áhuga á að fara í sama farið. Og það sem mér finnst best við þá reynslu sem ég hef fengið eftir meðferðina, og eftir að hafa opnað hjartað mitt og tilfinningar fyrir ykkur hér á Uppleið, er að ég er mikils virði. Og ég ma velja mér það líf sem ég vil. Ég má velja mér það fólk sem ég vil umgangast. Ég vel mér fólk og aðstæður sem kunna að meta mig fyrir hver ég er, en vegna útlits eða líkama. Ég hef lært að ég hef það mikið að gefa, að það að detta inn í gírinn að skilgreina mig eftir útliti og kg er svo mikil sóun. Ég þarf þess alls ekki. Nóg er nú að vinna í öðru en líkamsáráttu. Ég hef ekki tíma eða áhuga til þess að eyða tímanum mínum í að vesenast í svona leiðinlegum pælingum. Ég hef ekki áhuga á niðurrifinu sem kemur með, ég hef ekki áhuga á að skilgreina mig eftir því hvernig ég lít út. Nógu marga yndislega hluti hefur lífið upp á að bjóða. Ég held því fast við hugsunina, að ófullkomnunum (eftir því hvernig maður skilgreinir hana) er falleg og það er það sem gerir mig að mér. Þeir sem kunna ekki að meta mig með mína skemmtilegu kanta og tvista verða þá að fara með fullkomnuna áráttuna sína e-ð annað. Ég á nóg með mína eigin!

Krúttlegu fellingarnar undir rassinu eru sætar. Og þær eru hluti af mér. Afhverju ætti ég að vilja breyta þeim, eða pirra mig á þeim. Ofur mjúku pönnuköku brjóstin sem ég fékk eftir barneignir eru skemmtileg og mjög fyndin. Nefið mitt sem er hálf skakkt er sjarmerandi. Og það er sætt að fá bólur. Og hananú ! Þetta er allt saman hluti af mér, og þar sem ég er frábær, þá eru þessir hlutir það bara líka! Það versta sem hægt er að gera er að taka fram tískublað og reyna að greina sig eftir því hvernig módelið á forsíðunni lítur út. Það er asnalegt og vitlaust. Vegna þess að ég er ég. Með fallegum sætum “löstum”, eftir því hvernig samfélagið skilgreinir fegurð.

Lifið heil elsku fólk og munið að hlæja að sjálfum ykkur!

Ykkar Supriya!