Mér finnst svo sorglegt að sjá það þegar aðrir feta sama veg og ég byrjaði á fyrir 6 árum síðan. Þegar ég s
é sama ferlið byrja hjá ungum stelpum sem finna fyrir þessari sömu þörf að grenna sig og þegar lífið fer ekki að snúast um neitt annað. Finnast þær jafnvel ekki getað lifað lífinu fyrr en þær eru komnar í ákveðna þyngd. Þær eru ekki nógu góðar eins og þær eru núna og finna fyrir þörfinni til að minnka ummálin sín, eins og það muni breyta einhverju. Fyrst er það matarræðið, svo er það hreyfingin og svo er það þráhyggan og áráttan sem að fylgir í kjölfarið. Þetta er nefninlega svo fljótt að gerast. Skyndilausnirnar eru svo fljótar að koma inn í og maður er tilbúin í að leggja helvíti á líkamann sinn til þess að ná „árangri“. Svo er það undir lokin að reyna að finna fólk og aðstæður sem að passa inn í þessa brengluðu lífsmynd manns.
Það er sorglegt að sjá hvað ég hef verið og heimurinn sem ég lifi í er upptekin af útlitinu. Eins og að hafa grannan stæltan líkama geti gefið manni það sem manni virkilega vantar inn í lífið? Þessi hugsunarháttur um að útlitið og sé svona mikilvægt og hamingjan felist í því að vera í góðu formi er svo ótrúlega eyðileggjandi. Hversvegna á maður að vakna upp daginn eftir að hafa notið góðs matar og líða eins og maður sé í laginu eins og lambaskanki? Að geta ekki gert sér gleðilega ferð út í búð að versla sér föt og í staðinn dröslast með vonbrigðum á milli einnar búðar yfir í aðra líðandi eins og fitubollu sem að verður að grenna sig allavega um 5 kg áður en maður getur keypt sér buxur?
Svo peppum við auðvitað hvort annað upp í þessu. Þegar einhver grennist fær viðkomandi hrós og klapp á bakið eins og það sé einhver geðveikur sigur í lífinu. Ef fólk aftur á moti fitnar er talað um það líka alveg óspart, en ég held að fáir spái í því hvað sú manneskja er að upplifa og hvernig henni líði inn í sér. Þetta snýst því miður oftast bara um pakkningarnar en ekki það sem innan í .
Við margar hverjar horfum á módelin í tískublöðunum og dæmum okkur svo hart því að við kannski lítum ekki út eins og þær. Þau sem eiga að vera svo æðisleg og eiga svo frábært líf. Þau sem hafa sjálfsagann til þess að halda sér svona flottum og æðislegum á meðan við, þessar venjulegu sem borðum mat sem að færir okkur mikið lengra frá þessu markmiði. Og þá enn meira samviskubit og sjálfsniðurbrot. Yfir hverju samt? Er ekki maturinn sem við borðum lífnauðsynlegur og þannig séð ekkert að því að borða hann?
Ekki fyrir svo löngu vann ég fyrir fyrirtæki á Copenhagen Fasion Week. Þarna þegar ég skoðaði í kring um mig fór ég að spá í hversvegna ætli hönnuðirnir vilji margir hverjir vinna með svona óeðlilega grönnunum módelum í stað þess að nota konur í eðlilegri stærð sem að konur flestar hverjar gætu tengt sig betur við. Þá fyrst áttaði ég mig á hvað er verið að meina þegar sagt er að módel séu eins og herðartré í laginu. Það er alveg rétt og það er líka það sem þau eru. Þau bera fötin, í sem smæstum líkama svo að fötin sjáist nú svífa um runwayið og engin horfi á glæsilega módelið heldur fötin sem verið er að sýna. Módelið skiptir engu máli, það hefur ekki skoðanir eða persónuleika, það notar aðeins líkamann sinn til þess að gefa svo öðrum heiðurinn af öllu góðu vinnunni, og jú láta restinni af heimsbyggðinni líða eins og fitubollum.
Ég vann fyrir fyrirtæki á Fasion week þar sem ég átti að vekja athygli á fatalínu og fá fólk inn til þess að skoða. Þetta virkaði vel, en það sem ég átti erfiðast með var að mega eiginlega ekki tala. Ég er algert tjatterbox og sérstaklega þegar það er mikið fólk í kring um mig. Einn daginn kom til mín maður sem hafði greinilega mikinn áhuga á þessu sem ég var að sýna og fór að spjalla við mig. Ég spjallaði á móti og umræðan snérist að minnstu um fötin heldur var komin út í skemmtilegar pælingar um lífið og tilveruna og svo framvegis. Það var ekki mikið að gera á þessum tímapunkti og ég hafði ekkert betra að gera þarna en að spjalla við manninn. Það var ekki fyrr en það var pikkað í hann og sagt: „Fyrirgefðu, hún er BARA módel sem vinnur fyrir okkur, og ef þú hefur einhverjar spurningar þá máttu frekar tala við okkur, en ekki hana“. Ekki að þetta hafi verið ósatt, ég var jú módel í vinnu hjá þeim og mitt hlutverrk var ekki að selja. Ég var reyndar bara að spjalla við manninn, en ég skildi alveg hvaðan þau voru að koma. En jésús minn hvað ég skammaðist mín. Ég roðnaði eins og enginn væri morgundagurinn og langaði mest að síga ofan í gólfið. Ekki að ég hefði verið harðræði eða ósanngirni beitt, alls ekki. Bara það að vea talað um sem MÓDEL sem átti ekki að tala við því hún ynni aðeins við að sýna og segja ekki neitt fannst mér hræðlega niðurlægjandi. Mér leið hálfvegis eins og verið væri að segja að ég væri bara heimsk og ef hann vildi ræða við einhvern, þá ætti hann ekki að gera það við mig. Módel hafa ekki skoðanir, þau segja ekki neitt og þeim er hent í burtu ef þau pössuðu ekki inn í það sem hönnuðurinn vildi gera.
Ekki að ég sé e-ð að setja endilega út á þetta, sumir vilja vinna svona vinnu. En fyrir mig, að vera módel með engar skoðanir, engan persónuleika, aðeins líkami á slá er e-ð sem ég vil aldrei setja sjálfa mig í. Ég er mikið mikilvægari en það. Ég er manneskja með reynslu og skoðanir, persónuleika og útgeislun sem að mig langar til þess að nota til þess að ná árangri og heilla fólk með, en ekki með líkama sem að ég öðlast á hátt sem er óheilbrigt og ætti engan veginn að vera fyrirmynd annarra kvenna. 
Að borða ekki mat, næra ekki líkamann sinn og drekka bara frekar kaffi og reykja og vera svo svona “rosalega flottur” í laginu er ekki það sem við ættum að taka til fyrirmyndar. Eða fólk sem að hugsar ekki um neitt annað en hvað það setur ofan í sig, vigtar matinn og æfir á hverjum einasta degi, ekki til þess að fá meiri orku til að geta lifað lífinu, heldur er það að halda sér stæltum og grönnum lífið. Án þessa hluta er lífið þeirra algert failure, vegna þess að það kannski hefur bara ekki mikið annað. Það skilgreinir sig eftir því hvernig það lítur út og ef að líkaminn er ekki í fullkomnu formi og matarrræðið ekki gallalaust, þá er manneskjan ónýt. Er þetta ekki ákveðin manía líka?
Er það hollt og gott þegar þessi líkamsdýrkun er farin að stjórna lífinu manns? Ekki að ég sé í neinni einustu aðstöðu til að dæma, en mér finnst þetta frekar merkilegt. Ég reyndi að feta þennan veg á sínum tíma. Ég fann huggun og ákveðið hald og traust við það að fara í ræktina á hverjum einasta degi og borðaði alveg útúr bókinni, gerði nákvæmlega það sem ég átti að gera og ætlaði mér með heilsuátaki að laga átröskunina mína. Þetta átti að vera minn nýji lífstíll, að vera svona “healthy” allt í einu. En það sem ég fattaði ekki var að ég var í rauninni komin í alveg nákvæmlega sama pakka og áður, bara búin að breyta um aðferð. Líf mitt snérist enn um grömm og fituprósentu. Ég mældi ofan í mig allt sem ég borðaði og fór svo stolt að sofa eftir daginn þegar ég hafði staðið mig „vel“.
Eins og það að gera ekkert nema þetta, einbeita mér ekki að neinu nema því að borða rétt og hreyfa mig væ
ri árangur í lífinu. Hvað með allt hitt? Hvað með þá staðreynd að líkaminn okkar er vél sem að við verðum að hugsa vel um SVO að við getum haft heilsuna til að GERA þá hluti í lífinu sem að skipta máli?
Þetta er eins og að halda bílnum sínum vel hreinum og með vélarbúnaðinn í lagi, en keyra svo aldrei neitt á honum. Allt myndi snúast um viðhald og útlit, en þegar það kæmi að því að nota bílinn til þess sem hann er ætlaður, að keyra, þá vissum við ekki hvernig það ætti að gerast. En bíllinn væri alltaf mjög fínn og flottur, svo að enginn myndi taka eftir því að við kunnum í raunninni ekkert að keyra á honum.
Svo lítur allt svo rosalega vel út fyrir ykkur hin(tel mig ekki úr þessum hópi því að svona er ég búin að vera í mörg ár), og margir sjá jafnvel sjálfan sig sem algert failure fyrir að vera ekki svona „fit og flott“. Fólkið sem að nýtir lífið sitt í að gera e-ð annað en að viðkemur viðbúnaði vélar sem er svo aldrei keyrð, líður eins og aumingjum fyrir að vera svona „feitum“ og leyfa sér að njóta þess sem lífið bíður upp á, án þess að spá endalaust í umbúðunum sem við gerum það í.
Ekki misskilja mig samt, ég er mjög hlynnt því að hugsa um heilsuna og ég ætla mér að gera það alla ævi. Ég sé mig aldrei sem manneskju í yfirþyngd eða sem get sætt mig við að vera þannig. Ég trúi því að hamingjan komi innan frá, vegna þess að ég hef prófað að vera með „módellíkamann“ og verið í þessari draumastærð. Mér finnst þetta vissulega mjög erfitt að sleppa tökunum á því, en ég veit bara að hitt er ekki þess virði. Ég vil fara þennan gullna meðalveg og að taka eftir þeim hlutum sem að ég hef farið á mis við í lífinu á meðan ég var með hausinn fastan í grömmum og centimetrum og svo undir loki ofan í klósetti. Trust með, það er ekki lífið og það er enginn „flottur líkami“ sem gæti bætt upp fyrir það sem ég hef tekið af sjálfri mér.
Eftir að ég grenntist fékk ég endalaus hrós og komment um hvað ég væri í ógeðslega flottu formi og liti vel út. Hrikalega órökrétt að fá hrós fyrir það sem ég var búin að gera sjálfri mér. Ekki að fólk hafi vitað það samt, en þetta peppaði mig áfram. Núna er ég orðin ófeimin við að segja að ég sé með átröskun og að ég væri í meðferð. Um daginn í biðstofunni hjá lækninum sem ég var að fara til að láta “sygmelde” mig, eða að skrá mig óhæfa í vinnu núna á meðan ég er í meðferð, þá sat kona í herberginu sem var aðeins í þyngri kanntinum og ég tók eftir að hún horfði mikið á mig. Eftir smá stund, upp úr þurru sagði hún við mig: “Þú ert með æðislega flottan og grannan líkama”. Fyrir utan það hvað mér finnst kjánalegt að ræða vaxtalag annarra við það sérstaklega þegar maður þekkir manneskjuna ekki neitt, þá varð mér mjög brugðið og fannst þetta óþægilegt. Í stað þess að taka hrósinu sem hún var að gefa mér sagði ég: “Já en það er vegna þess að ég er með mjög slæma og hættulega átröskun”. Konan fattaði ekki hvað ég var að meina svo að ég útskýrði fyrir henni frjálslega að átröskunin mín snérist um að ofæfa, svelta mig eða kasta upp öllu sem ég borðaði. Konan varð vandræðaleg, en ég held að hún hafi ekki horft á mig með þessum aðdáunaraugum eftir þetta. Mér fannst skrítið að geta sagt þetta við hana ófeimin, en mér leið vel vegna þess að mér fannst ég hafa gert rétt.
Ég dáist af fólki sem að er stærra en það sem telst „flott“ samkvæmt þessum fáranlegu stöðlum sem að samfélagið setur upp. Ég dáist af fólki sem að getur verið ánægð í eigin skinni og kann að meta sig fyrir hvað það er, en ekki fyrir það hvernig það lítur út.Þetta fólk er mínum huga mjög aðdáunarvert og ég ætla að gera allt sem ég get til þess að öðlast þennan gefandi hugsunarhátt. Þetta eru sterkar manneskjur sem láta ekki undan pressunni og eiga hrós skilið.
Ég er búin að vera svo rosalega hamingjusöm síðastliðna daga. Ekki vegna þess að ég er búin að ná „árangri“ í ræktinni eða matarræðinu, heldur vegna þess að ég hef orkuna til þess að kíkja út, hitta fólk og gera það sem gerir mig hamingjusama. Skapið mitt er búið að lagast, þolinmæðin búin að aukast og vegna þess að ég finn inni í mér að eg er að verða betri manneskja. Ég finn sjálfa mig brjótast út aftur og ég er loksins orðin stolt af sjálfri mér. Jú ég sé alveg að ég er aðeins búin bæta á bossann minn, en hann verður bara mýkri og notalegri og í staðinn get ég valsað út um allan bæ með hann með bros á vör, en ekki föst inni í húsi því ég finn ekki fyrir neinni ástæðu til þess að koma mér útúr húsi.
Takk fyrir öll fallegu orðin og bréfin sem ég hef fengið!
Ykkar,
Supriya
Alls ekki. Semsagt, ég hélt aldrei að ég væri dauðvona! 
Þetta hefur verið einhver misskilningur og ég hefði kannski átt að útskýra þetta betur!
gott að þurfa ekki að fela sig á bak við fáranlegar útskýringar eða jafnvel afsakanir. Það er gott að geta verið sinn eiginn stolti bakhjarl. Það er gott að geta sagt satt. Það er gott að maður má vera ófullkomin og gera mistök, því af þeim lærir maður. Það er gott að geta viðurkennt mistök sín, vitandi að veröldin hrynji ekki vegna þess. Það er best að vera samkvæmur sjálfum sér og gera það sem manni sjálfum finnst rétt, en ekki lifa á bak við lygar sem maður býr til fyrir sjálfan sig til að líða betur með tilveruna sem maður hefur skapað sér. Það er gott að hafa hæfileikann til að breytast og gera betur en áður. Það er gott að geta valið sér veg til þess að fara eftir, skapað sín eigin örlög og staðið ábyrgur fyrir tilverunni sem maður skapar sér. Það er gott að vera góður við sjálfan sig, gefa sér þá gjöf að hlusta eftir því sem maður hefur þörf fyrir og læra að sleppa tökunum. Það er gott að elska sjálfan sig, vera sinn eigin besti vinur. Það er gott að elska aðra. Það er gott að viðurkenna sjálfan sig sem manneskju sem á góða hluti skilið.
eiga stund með sjálfri mér þá eiginlega finnst mér dagurinn hálf ónýtur. Sama hve skemmtilegur hann var, ef ég næ ekki að setjast niður ein með hugsanirnar mínar og pælingar, tölvuna fyrir framan mig og takkaborðið tikkandi þá er ég alveg eyðilöggð. Eða þannig. Sleppur svosem alveg, fékk ekki svona quality time fyrir mig sjálfa í gær og ég fann það í morgun að ég yrði að nýta fyrripart dags til þess að kíkja á kaffihúsið hérna við hliðina á og skrifa. Sem ég gerði og hér er ég. Sit á ökolokisku kaffihúsi ad hlusta á eldgamlar plötur í plötuspilara og skrifa. Frábær byrjun á deginum.
okkur sjálfum. Hvað erum við að upplifa hér og nú? Hvernig er tilfinningin í maganum mínum? Er hún góð eða vond? Er e-ð hér sem gæti verið hættulegt fyrir mig og komið hættulegum hugsunum og tilfinningum í höfðinu á mér? Hvað get ég gert núna til þess að stoppa þessar hugsanir og tilfinningar? Þetta snýst um að hætta að skilgreina allt í kring um okkur og kryfja það til mergjar (hallóó 
g niður, en þrátt fyrir allt ætla ég að halda áfram án þess að stoppa, ég veit að ég get þetta og ég ætla mér það. Ég á það skilið. Til þess að vinna afrek verður maður að reyna aftur og aftur og aftur áður en maður nær árangri. Það er ekkert stórvirki unnið á einum degi. Að sigrast á eigin djöflum og á þessum sjúkdóm er stórvirki sem ég mun klífa, falla og klifra upp aftur þangað til ég kemst upp á toppinn og horfi stolt yfir afrekið mitt.
Recent Comments