Eitt búið, annað eftir.. :)

Ég verð nú að blogga smávegis í tilefni dagsins! Ég kláraði meðferðina mína í dag, svo núna tekur við 8 mánaða eftirmeðferð sem verður einu sinni í viku.

Það voru blandaðar tilfinningar eftir síðasta daginn. Við hittumst allar í Brunch í morgun áður en við mættum kl 12. Dagurinn var rosalega rólegur og notalegur. Við byrjuðum á því að sita í hring og segja frá því hvernig við ætlum að haga næstu 3ur vikum, hvað við þurfum að leggja áherslu á, hverju við viljum halda áfram og hvað við þurfum hugsanlega að bæta, til þess að halda áfram í komandi heilbrigðisprósess.
Það sem ég hugsaði mikið um er að halda í einhverskonar rútínu, komast alltaf út á daginn og plana fyrir hvern einasta dag, svo að ég detti ekki inn í aðgerðarleysið sem hefur ekki farið vel með mig hingað til. Ég ætla að setja mér markmið, styttri og til lengri tíma svo að ég haldi alltaf í tilganginn minn, hafi e-ð til þess að vinna að og geta fylgst með því sem ég stefni á. Ég og vinkona mín úr meðferðinni erum m.a. að fara að byrja á verkefni tengt átröskun þar sem við vonumst til þess að geta gert okkar til þess að styðja við bakið á þeim sem eru í sömu sporum. Þetta er stórt markmið og ætlum við að hittast nokkrum sinnum í viku til þess að plana þetta allt saman, setja okkur fyrir og fylgja þessu eftir. Mér finnst þetta rosalega spennandi allt saman og það verður gaman að vinna að einhverju sem að skiptir mig miklu máli.

Það sem er líka mjög mikilvægt fyrir mig er að halda mig alltaf við matinn minn og gleyma því ekki að ég er ekki eins og allir aðrir þegar það kemur að matarræði. Ég verð að passa mig á því að missa aldrei úr máltíð og halda mig við það að borða þó að mig langi það alls ekki. Það hafa komið upp nokkur augnablik þar sem ég hreinlega gleymdi því alveg afhverju ég er að vinna svona hart að því að ná heilbrigði. Stundum gleymi ég því hvað það var ömurlegt að lifa þegar ég var sem verst og hvernig ég takmarkaði lif mitt í það að láta ekkert skipta máli nema það að vera grönn. Þegar svona tímabil koma verð ég að taka þetta á hnefanum, berjast áfram þar til ég man afhverju ég er að því. Ég má ekki stoppa og hugsa mig um, ég verð að vera meðvituð um sjúkdóminn og ekki láta undan púkanum á öxlinni sem að talar við mig reglulega. Ég verð að halda áfram að trúa því að ég muni sjá árangurinn og muni muna aftur hversvegna ég byrjaði á þessu öllu saman. Ég er alltaf reglulega minnt á það, en þegar ég gleymi verð ég bara að halda áfram. Þetta er stöðug barátta, en ég ætla að halda áfram því að láta matinn skipta sem minnstu máli. Hann er bara e-ð sem ég borða til þess að hafa orkuna til þess að takast á við sjálfa mig og vandamálin sem ég hef stillt upp fyrir sjálfri mér. Ég má aldrei láta sjúkdóminn stjórna mér. Svo markmiðið er bara a halda áfram. Ekki stoppa, bara bíða hugsanirnar af mér, því að þær fara á endanum.

Svo er það blessuð meðvirknin sem ég hef mikið af. Ég þarf líka að læra að taka enn meiri ábyrgð á sjálfri mér einni, og það geri ég að miklum hluta til með því að sleppa tökunum á öðru fólki og mínum nánustu. Það eru allir í stakk búnir til að laga sitt eigið, og ég verð að einbeita mér að mér sjálfri. Ég ætla líka að æfa mig í því að taka hlutunum eins og þeir koma til með að verða. Ekki stoppa allt og stjórna öllu, bara leyfa hlutunum að rúlla og taka því sem höndum ber þegar að því kemur. Þessi hugsun er mikill léttir fyrir mig vegna þess að ég á það til að skilgreina hlutina niður í frumeindir, jafnvel gera ráð fyrir því versta og vera svo komin með spaðann í hendina sem ég reyni að stjórna öllu í kring um mig. Það er alls ekkert gaman að vera í því hlutverki, og hvað þá líða eins og maður þurfi þess svo mikið.

Eftir þessa fyrstu umferð fórum við í smá pásu og hittumst aftur inni í hring, þar sem við áttum að afhenda hver annarri medalíu fyrir að hafa klárað þessa meðferð. Við áttum hver og ein að velja eina í hópnum sem svo gaf okkur hana. Svo var farin hringur þar sem við allar sögðum e-ð fallegt við þessa sem átti við, og endaði svo manneskjan sem varð fyrir valinu til þess að láta hana fá medalíuna. Við fengum semsagt allar, hver og ein, falleg orð frá hverri einustu manneskju í hópnum. Þetta var mjög góð leið til þess að enda meðferðina finnst mér.

Á Medalíunni stendur “ábyrgð” og “heiðarleiki”. Ég er rosalega stolt af því að hafa klárað þetta, fyrsta skipti í langan tíma þar sem ég hef virkilega laggt hart að mér og gengið í burtu frá kláruðu verkefni, virkilega stolt. Þetta er nú auðvitað ekki búið, núna tekur við eftirmeðferð og ég held áfram að slípa kantana mína, en þetta er sigur út á fyrir sig. Ég fékk líka mjög falleg orð frá stelpunum og meðferðaraðilunum, sem komu mér mjög á óvart og það er mjög notalegt að sjá að ég hef haft góð áhrif á aðra og ég hafi hluti til að vera stolt af.

Það sem ég kunni hvað mest að meta að heyra var að þeim þótti ég sterk að að það væri aðdáunarvert að taka þetta svona ákveðnum tökum og vera svona staðráðin í að tækla mín mál, og taka ábyrgð á sjálfri mér frá fyrsta degi. Sumar sögðu að þær hefðu ósklað þess að þær hefðu byrjað á aldri og ég (ég er yngst í meðferðinni).Svo var mér líka sagt að barnslega hliðin mín hafi blómstrað með furðuhljóðum og skemmtilegri tjáningu og blandast saman við þroskaðan persónuleika. Ég var alveg hrærð, vissi ekki hverju ég átti að búast þegar það kom að mér, og hafði í rauninni ekki mikla hugmynd um hvaða skilaboð ég hafði sent frá mér í þessar 12 vikur. Ég fékk líka að heyra það frá meðferðaraðilanum mínum að ég hafi verið virkilega veik þegar ég mætti þarna í Maí og bað um hjálp, og líka mjög veik þegar ég mætti fyrst til þeirra í ágúst. Mér brá að heyra það að ég hafi verið svona virkilega veik, ég sá mig kannski aldrei sem slíka. En það var gott að heyra að það sjáist mikill munur á mér í dag og ég hafi staðið mig vel. Það er mjög hvetjandi. Svo sögðu meðferðaraðilanir mér líka að þær væri þakklátar fyrir að hafa fengið að fylgjast með mér og hjálpa mér og að þeim hlakkaði til að fylgjast með mér og vinna með mér í framtíðinni. Þetta kom mér skemmtilega á óvart að heyra, að þær hafi það mikla trú á mér og haldi að ég komi til með að vinna á sama leveli og þær gera í dag. Það er alltaf gott að heyra þegar fólk lítur upp til manns eða trúir virkilega á mann. Það þarf maður að heyra þegar maður er ekki alveg viss um það sjálfur. Yndislegt!

Ég er mjög jákvæð fyrir framhaldinu, finnst þetta hafa verið góður tími og alger guðsgjöf að fá þetta tækifæri til að vinna með sjálfa mig og í minni fortíð sem hefur gert mig að þeirri manneskju sem ég er í dag. Að hluta til er ég þakklát fyrir að vera með átröskun, vegna þess að án hennar hafi ég kannski ekki fengið þetta gullna tækifæri til þess að skoða sjálfa mig og læra að lifa upp á nýtt, á réttari hátt. Ég hef fengið tækifærið til að skoða orsakirnar sem urðu til þess að ég þróaði þennan sjúkdóm með mér og í leiðinni lært að grafa inn í mig sjálfa og fengið að kynnast sjálfri mér alveg upp á nýtt. Það liggur margt á baki, hlutir sem voru of sársaukafullir fyrir mig til þess að sjá, en ég hef opnað fyrir þessu öllu saman núna og ég finn að róin er að komast yfir mig, loksins.

Mesti munurinn sem ég sé á sjálfri mér er að ég er jákvæðari, trúi á sjálfa mig og tek ábyrgð á því sem ég set mig eða set mig ekki í gegn um. Ég er meðvituð um að það er ekkert sem að stoppar mig nema ég sjálf. Eg er líka búin að læra það að ég þarf ekki að vera fullkomin, ég má bara vera hérna og gera mitt besta, og það leiðir yfirleitt mikið meira af sér en að vera föst í fullkomnunaráráttu. Ég er komin í mun meiri tengsl við sjálfa mig og mínar tilfinningar, get fundið út hvað það er sem er að angra mig og veit að ég get fundið lausnir. Ég stend ekki lengur á gati, alveg vonlaus, ekki vitandi hvert ég á að snúa mér. Ég er líka búin að læra það að setja mér mörk, ég á góða hluti skilið og ég er ein ábyrg fyrir því að passa upp á mig sjálfa. Ég er komin með verkfærin til þess að skapa mér hugsanir sem leiða mig á betri vegu og trúna á að ég get beðið um hjálp og fengið hana. Átröskuninni er ég líka búin að ná mikið betri tökum á, eða bara tökum þar sem ég gat ekkert ráðið við hlutina áður. Ég er ekki búin að kasta upp í 6 vikur sem er algert met og ég borða regluleg og hef orkuna til þess að gera það sem ég vil. Hugsanir um mat eða megrun fylgja mér ekki eins og áður og ég er farin að einbeita mér að raunverulegum vandamálum. Ég er til staðar núna, ég er ekki föst inni í mér og ég veit að ég get gert það sem ég ætla mér. Þvílíkur léttir og þvílík breyting.

Eftir nokkur ár, þegar ég verð búin að vinna mikið meira í mér, held ég að ég komi til með að líta til baka, heilbrigðari og meðvitaðari um sjálfa mig og lífið, og jafnvel framar þeim sem hafa ekki unnið í sjálfum sér, vegna þess að það hefur kannski aldrei verið með neitt augljóst vandamál sem kallar á meðhöndlun. Svo ég hef ekkert nema þakklæti. Ég finn engu að síður að þetta var passlega langur tími, núna langar mig að spreyta mig á daglegu lífi og setja mér markmið sem snúast ekki endilega bara um það að ná bata. Ein konan orðaði það vel í dag þegar hún sagði að núna værum við komnar með ökuskírteini og það væri komin tími til þess að æfa sig á því að keyra.

Það er yndislegt að vinna í sjálfum sér, erfitt og hundleiðinlegt og pirrandi á tíðum, en þess virði og rosalega verðlaunandi. Ég mun auðvitað halda áfram með bloggið, ég berst ennþá við átröskun þó að batavegurinn sé aðeins greiðari núna en hann var fyrir 3 mánuðum síðan. Ég er líka rosalega ánægð með a hafa ákveðið að blogga um þetta. Ég ætlaði kannski að skrifa oftar og vera duglegri, en ég held að ég hafi gert sjálfri mér mjög gott með því að opna mig svona og leyfa fólki að sjá manneskjuna sem ég hef virkilega að geyma. Hana hef ég hingað til falið á bak við grímu, ekki þorað að standa upp fyrir sjálfri mér og vera ófemin í því að sýna að ég er alls ekki fullkomin, og að það er allt í lagi.  Ég hef fengið frábær viðbrögð hérna og stuðning, jafnvel frá fólki sem ég hafi enga hugmynd um að hefðu einhvern áhuga á að fylgjast með mér, og líka ókunnugum sem hafa gefið mér falleg orð í bakpokann!

Ég er voðalega væmin núna, held að það sé kannski best að slútta þessu áður en kjánahrollurinn fer að gera vart við sig:)  Takk fyrir að lesa!

Ást og kærleikur,

Ykkar Supriya.