Áhrifaríkur bláleikinn

Upp á síðkastið hef ég verið voðalega blue og í frekar andstæðu skapi við gleðina og fjörleikann sem hefur leikið við mig í sumar. Ég veit ekki hvort að það sé bara partur af veðrabreytingum og hausti, þegar ballið er búið og alvara hversdagsleikans tekur við, eða hvort það er e-ð annað sem hefur verið að angra mig.

Ég hef átt voðalega  erfitt með að sætta mig við þessa staðreynd. Að ballið varir ekki að eilífu og það er ekki alltaf gaman. Ég er fjörkálfur og hef átt erfitt með að sætta mig við sjálfa mig þegar ég er ekki dansandi um göturnar í vímu lífsins. Ég hef líka haft miklar áhyggjur af því hvort ég sé nokkuð að leggjast í vanlíðunarrússíbana sem ég komist ekki upp úr aftur.

Maður hefur jú tilhneigingu til þess að vera svona líka hrikalega neikvæður þegar manni líður illa og það er alveg að fara með mig.  Þessvegna langar mig að deila með ykkur áhugaverðri pælingu sem að helltist yfir mig í gærkvöldi og ég hef verið að leika mér aðeins með. Hún felur í sér hvernig við getum notað bláleikann til þess að færa okkur útúr comfortsóninu, stækkað og þroskast og það besta, hlakkað til að líða yndislega enn á ný.

Góður vinur fékk mig til þess að hugsa mikið í gær og hætta sjálfsvorkuninni  þegar ég var komin að því að henda mér undir sæng og gefast upp á þessu leiðinda lífi, neikvæðnin mín var alveg að fara með mig og tilgangsleysið ætlaði sér engann endi að taka.  Þessi góði vinur benti mér á að bláleikinn væri oft frábær leið til þess að aðeins setjast niður, skoða líf sitt og athuga hvort einhverra breytinga sé þörf. Já rétt. Svo augljóst þegar einhver benti mér á það.  Hann sagði mér líka að bláleikinn getur verið nauðsynlegur til þess einmitt að rífa sjálfan sig upp á rassinum og framkvæma breytingar, þroskast og kynnast sjálfum sér. Það er allavega aðeins meira aðlaðandi hugmynd fyrir mig en að leggjast undir sæng og deyja bara.

Lífið er bara eins stór ferð og það er víst ekki alltaf hægt að vera hamingjusamur. Annars væri maður líklega aldrei sérstaklega hamingjusamur ef að alltaf væri gaman, því að bláleikinn sem hellist yfir mann inn á milli gerir mann líka þakklátari fyrir það þegar manni virkilega líður vel og maginn kitlar mann á fætur á morgnanna. Common sense.

Það er erfitt að vera jákvæður þegar maður er leiður inni í sér, og erfitt að sjá það góða í hlutunum, erfitt að brosa af ástæðulausu, og mjög erfitt að skipta hreinlega bara um skap. Enda er það alger óþarfi. Stundum er líka bara allt í lagi að vera leiður og pirraður.  Bláleikinn getur verið einstaklega áhrifaríkur og í raun nauðsynlegur þegar það kemur að persónulegum þroska. Leyfið mér að útskýra.

Þegar lífið hendir okkur upp á hæstu hæðir, allt er yndislegt og skemmtilegt og maður þarf ekki annað en að setjast inn á mannlaust bókasafn og skemmta sér konunglega með sjálfum sér, jákvæðnin þýtur í gegnum æðarnar og hugsunin “þetta reddast” ræður ríkjum, er hugmyndin um athugula sjálfskoðun og fyrirætlunum um umbætur fjarlæg. Hversvegna ætti maður annars að vera að standa í því? Það er jú allt svo yndislegt og frábært eins og það er, og alger óþarfi að vera að breyta einhverju núna.

Ef þetta er raunin þá verð ég eiginlega að vera guðs lifandi fegin fyrir að koma niður á jörðina aftur og verða þá smá blá yfir því að líða ekki lengur svona yndislega og frábærlega, og átta mig á því að bleika skýið er ekki haldbær ferðakostur í gegn um lífið. Allavega ekki án smá bensínpásu þar sem við fæðum hamingjuæðarnar okkar og gefum okkur ástæðu til þess að svífa upp á ný. Bleika skýið myndi fölna innan skamms hvort eð er, og það verra er að ég myndi staðna. Ég myndi í rauninni hætta að taka við mér, hætta að framkvæmar breytingar, og hætta að fara út fyrir comfortsónið þar sem það væri ekkert í heiminum sem að sparkaði mer af stað.

Það er comfortsónið sem að getur verið hættulegt. Og þessvegna komum við einmitt niður af bleika skýinu,(sem er yndislegt á meðan það varir) og færum okkur um set, út fyrir comfortsónið, því að það er hreinlega ekkert þægilegt að hanga í comfortsóninu að eilífu. Það hættir að vera notalegt og þessvegna verðum við blue. Vegna þess að það þarf e-ð nýtt að gerast, við þurfum að skapa okkur nýtt zone. Prófa e-ð nýtt, gera e-ð sem við erum ekki vön að gera, brjótast útúr kassanum sem er oft svo gott að kúra inn í, en verður hundleiðinlegur til lengdar.

Með þessum hægðum og lægðum getum við verið viss um að allt okkar líf þroskumst við og lífið verður ekki leiðinlegt, allavega ekki í langan tíma í einu.  Við getum því verið óhrædd við lægðirnar sem koma yfir okkur og ýta okkur til frekari þroska og framfara. Við getum verið viss um að með réttu hugarfari getur bláleikinn komið okkur mikið lengra en ella og einmitt hent okkur upp á hæstu hæðir enn og aftur. Thats life. Ég tel hugarfarið mikilvæga fela einmitt í sér að sætta sig við að vera bara frekar ókátur í nokkra daga og nota tímann til þess að skoða okkur gaumgæfilega og grafa inn í vanlíðanina og nota hana sem drifkraft frekar en e-ð sem að dregur okkur niður.

Hamingjan og kitlið í magann kemur alltaf aftur, og ef maður vill vera extra duglegur getur maður líka notað yndislegu lífsgleðina til þess að framkvæma þær breytingar sem maður áttaði sig á að voru þarfar á meðan maður var fúll og pirraður. Hamingjan sem kemur svo allt í einu er kannski  bara verðlaun fyrir lægðirnar sem við komumst útúr með því að skapa okkur hluti sem við getum verið virkilega ánægð með.

Það er satt, þetta líf snýst víst ekki um neitt annað en hugarfar, jafnvel þegar maður nennir ekki að hugsa jákvætt og er bara pirraður, enda er það líka bara allt í lagi inn á milli, og í rauninni hollt.

… og það besta er að ég er barasta hætt að vera í fýlu! Lifi jákvæðnin!

Kveðja,

Pollíanna!