Ég biðst velvirðingar á þessum mistökum. Þetta var bara misskilningur.

Lífið er leikvöllurinn þinn ef þú velur þér það hugarfar að haga hlutunum þannig.

Ég er að komast að þeirri skoðun að hlutirnir snúast ekki um að gera þá fullkomnlega, heldur að trúa því sjálfur að maður geti allt sem maður ætlar sér. Ekki vegna þess að hlutirnir þurfa að gerast á fullkomin hátt eða vegna þess að skipulagni sé það eina sem virki með tilheyrandi áhyggjum, heldur að TRÚA að hlutirnir munu fara eins og maður vill. Þetta er byrjunin. Ég ætla að segja ykkur sögu af sjálfri mér og vonandi hringir hún einhverjum bjöllum. Svona svo ég sé ekki sú eina sem er alveg gaga í litla ringlaða hausnum mínum.

Ég hef hingað til verið alveg rosalega góð í að draga úr sjálfri mér. Þrátt fyrir frábæran árangur á flestum þeim sviðum sem ég tek mér fyrir hendur, þá hef ég verið handviss um að ég sé ekkert nema löt og leiðinleg gella sem þarf að taka sig saman í andlitinu. Ég hef skammað mig, rifið mig niður og leyft púkanum sem að hoppar annað slagið á öxlina á mér að rakka mig niður með því að segja mér að ég sé ekki nógu góð. Skiptir ekki máli hversu vel ég hef staðið mig, þá leikur púkinn sér að því að gera lítið úr árangri mínum og mér finnst alltaf e-ð smávegis vanta upp á mig. Í stað þess að leyfa mér að standa bein í baki og stolt, alltaf, þá hef ég verið svo kröfuhörð á sjálfa mig að ekkert er nokkurntíma nógu gott. Annaðhvort er ég að ”sóa” hæfileikum mínum í að standa mig ekki eins vel og ég gæti verið að gera, eða ég er hreinlega hæfileikalaus og vitlaus. Þetta hafa verið valkostirnir mínir hingað til. Hef yfirleitt valið þann fyrri þó að seinni kosturinn pikki reglulega í mig líka. Vá. Klapp klapp.

Ég standraði aðeins við í gær. Ég var búin að eyða deginum í að gera nákvæmlega ekki neitt, þar til ég að sjálfssögðu gafst upp á aðgerðarleysinu vegna þess að púkinn hamraði á mér allan daginn og sagði mér hvað ég væri nú glötuð, löt og ég væri nú ekki að fara að áorka neinu. Merkilegt að fá þessa tilfinningu daginn eftir að klára önnina mína með heilli 10 í lokaeinkunn og er í vikufríi þar til næsta önn byrjar. Flest eðlilegt fólk myndi nýú bara leyfa sér að gera ekki neitt ef það er það sem þeim langaði til.  Ég stóðst öll próf með geðveikum árangri og fékk ritgerðirnar til baka með þeim skilaboðum frá prófessorunum að hér væru á ferð einstaklega góðar ritgerðir með framúrskarandi skilning á efninu. Takk fyrir góðann daginn. Púkinn á öxlinni hélt því fram að þetta hefði nú bara verið heppni og ekkert annað. Ég hafi ekki átt skilið þessar 10 vegna þess að ég hafði augljóslega ekki verið nógu dugleg yfir önnina. Ég hafi bara rétt rúllað þessu upp undir lokin án þess að vinna neitt sérstaklega markvisst yfir önnina. Ég hafi bara peppað mig e-ð hrikalega vel upp rétt fyrir próf, sagt sjálfri mér að ég væri awesome og ég ætlaði að skora 10. En ég væri samt ekkert awesome í alvöru, ég hafi bara verið heppin. Ehh..

Jæja, með þessar hugsanir í kollinum dreif ég mig, þó að ég nennti engann veginn og fór í ræktina og tók klukkutíma æfingu. Hreinsaði aðeins hugann. Ég sótti Sögu eftir æfingu og fór svo og verslaði inn fyrir heimilið og bar svo vörurnar og Sögu heim á leið. Ég gerði allt klárt hérna heima þreif og eldaði handa Sögu og sá til þess að hún hefði það gott, borðaði yndislegan mat sem að ég eldaði fyrir sjálfa mig og sast svo niður eftir að koma hamingjusömu barninu í rúmmið og slappaði aðeins af. Púkinn byrjaði að pikka í mig. Samviskubitið. Afhverju ertu ein? Afhverju vill engin borða með þér? Ertu eeeeinhleyp. Æj Æj. Hrikalega hlýturu að vera óáhugaverð og leiðinleg. Bahhh..

Ég ákvað að stoppa þetta af og tók fram tölvuna og byrjaði að skrifa niður. Fyrst hamraði ég sjálfa mig niður fyrir að standa mig ekki, en svo endaðu skrifin mín á því að ég neyddi púkann inni í mér að biðja mig hreinlega afsökunar á framferðinu. Ég bað sjálfa mig afsökunar á óþolinmæðinni sem ég sýni mér, baðst afsökunar á stanslausu kröfunum sem ég set sjálfri mér, niðurrífinu og hvernig ég hef vogað að segja sjálfri mér í trekk hvað ég er í ofan á lag feit og eiginlega bara ljót líka.

Afhverju er maður svona vondur við sjálfan sig? Myndi ég koma svona fram við bestu vinkonu mína? Nei aldrei. Ég myndi að sjálfsögðu peppa hana upp þegar hún þyrfti á því að halda og segja henni að allt færi vel. Ég væri hérna til þess að styðja hana og ég tryði á hana. Ég myndi benda henni á þá óteljandi kosti sem að hún byggi yfir en jafnframt benda  henni á þá staðreynd að hún þurfi ekki að vera fullkomin. Hún væri frábær nú þegar og þurfi í raun bara að sættast við sjálfa sig.

Ég hef aldrei átt erfitt, eða allavega ekki á seinni árum, með að díla við mótspyrnu annarra. Gagnrýni annarra peppar mig eiginlega frekar upp en rífur úr mér. Ég vorkenni þeim sem hafa þörf fyrir að gagnrýna aðra til að upphefja sjálfan sig. Svo gott álit annarra á mér er ekki e-ð sem að ég eltist við. Ekki þannig. En þegar það kemur að sjálfri mér er það önnur saga. Ég fattaði í gær að það er ég sem er vandamál sjálfrar mín. Mitt litla sjálfstraust er til staðar vegna þess að ég sjálf hef rakkað mig niður fyrir að standa mig aldrei nógu vel að eigin mati til að klappa almennilega á öxlina á mér og segja: ”mikið ertu frábær og æðisleg!!” Þessvegna hef ég sóttst eftir viðurkenningu frá öðrum, til að vega upp á móti niðurrifinu sem ég hef ómeðvitað beitt sjálfa mig. Talandi um að bera vatnið yfir lækinn. Jú mér hefur tekist að vera ánægð með árangurinn kannski í klukkutíma eftir einhvern frábæran árangur, en svo byrjar ballið aftur.

Núna er púkinn á öxlinni ekki velkomin lengur. Átröskun sem að dvalar í mér og mun alltaf gera hefur talið mér trú um að ég geti ekki lifað alveg án hennar. Hún verði að vera þarna smávegis, bara svona með nokkrum reglum og kröfum til að spyrna á móti flóðhestarumskiptum, og passa upp á letingjann sem ég er víst samkvæmt hennar hugmyndum, með enga sjálfstjórn. Átröskunin hefur í gegn um árin talið mér trú um að ég þurfi á henni að halda til þess að skamma mig öðru hverju því án hennar sé ég ekki nógu góð. Ekki nógu grönn, ekki nógu dugleg og í raun ekki að gera neitt af viti.

Ég komst að því í gær þegar ég þuldi upp afsakanabeiðnirnar til sjálfrar mín að ég þarf ekki á púkanum að halda. Það eina sem hann gerir er að draga úr mér og banna mér að njóta þess að vera til. Ég þarf ekki átröskun aftan í hnakkanum til þess að hafa stjórn á lífinu mínu. Ég þarf heldur ekki fullkomna stjórn á lífinu til þess að vera awesome. Þá er ég ekki bara að tala um að hafa rétt matarræði og banna mér að borða eftir klukkan 20. Heldur að ég þarf ekki þessar eilífu kröfur sem gera lítið úr mér og reka mig áfram en leyfa mér aldrei að staldra við og njóta. Ég hef sýnt og sannað fyrir sjálfri mér að ég stend mig vel, og stend mig í raun og veru eins vel og ég get á núverandi tímapuntki. En átröskunin og litla sjálfið sem brotnar aftur og aftur dregur úr mér og ég vil ekki hafa það lengur.

Svo núna eru komnar nýjar reglur. Í hvert skipti sem ég labba framhjá speglinum ætla ég að segja e-ð fallegt við sjálfa mig. Í hvert skipti sem ég efast um sjálfa mig ætla ég að standa við bakið á mér og segja, þú ert frábær og ÉG stend með þér. Ég ætla að æfa mig í því að breyta neikvæðum hugsunum í jávæðar með því að skipta hreinlega um orðalag þegar setningin ”þú ert svona og hinsegin(í neikvæðri merkinu)” og segja frekar: ”Þú ert AWESOME!!”. Og þylja þær bara upp þangað til þess að púkinn hunskast í burtu með skottið á milli lappanna. Ég ætla að trúa því að hindranirnar séu ekki til staðar nema þær sem ég byggi upp sjálf fyrir sjálfa mig. Ég er awesome, þú ert awesome og okkur eru allir vegir færir! Ég ætla að byrja að trúa því, hvað með þig?

Ykkar einlæg að eðlisfari,

Supriya.