Krafturinn í Núinu

Þessa dagana er ég að lesa hrikalega merkilega bók sem heitir Krafturinn í Núinu (The Power Of Now) eftir Echart Tolle.  Mig langar að draga fram nokkur hagnýt atriði sem að ég held að geti gefið okkur öllum meiri ánægju útúr þessu yndislega litla lífi okkar.

Við lestur þessarar frábæru bókar hefur eftirtekt mín aukist og ég byrjað að taka eftir því hvernig við mannfólkið, og þar með talin ég sjálf að sjálfssögðu, erum í kappi við tímann. Við lifum fyrir það sem á að gerast í framtíðinni, og nærum svo þreyttar sálir á því sem að átti sér stað í fortíðinni og minningin gefur okkur gleði, jafnvel þó að augnablikið á þeim tíma hafi ekki gefið okkur jafn mikla gleði á sínum tíma virðist vera meiri hamingju uppspretta en líðandi stund. Við lifum i ákveðinni blekkingu um okkur sjálf. Við lifum á milli framtíðar og fortíðar, tölum atburði dagins sem er liðinn eða plön okkar fyrir morgundaginn, en sjaldnast viðurkennum við að líðandi augnablik er það eina sem skiptir raunverulegu máli.

Þegar ég horfi til baka yfir mínar bestu minningar og upplifanir, þá sé ég að þær áttu sér stað þegar mér tókst að komast inn í þáverandi Nú. Þegar ég upplifði e-ð svo stórkostlegt að hugsanir mínar náðu ekki að trufla mig, efasemdirnar um sjálfa mig eða plönin um framtíðina voru ekki í huga mínum og mér tókst að vera algerlega meðvituð og fókuseruð á þáverandi augnablik. Ég leyfði mér að upplifa.

Sem lítil börn vorum við ekki bjöguð af áhyggjum hversdagsleikans. Við þurftum ekki að hafa miklar áhyggjur af því að elda kvöldmatinn í kvöld, eða koma okkur í skólann á morgun, eða hafa áhyggjur af peningamálum morgundagsins. Við fengum að vera ósnert af kapphlaupi tímans og vorum til staðar. Og það merkilega er líka að við þurftum ekki jafnmikið til þess að gleðjast. Eplasafinn sem við fengum á heitum sumardegi gat verið himnasæla, vegna þess að við vorum til staðar í augnablikinu og virkilega nutum þess að að finna sætan en súran svaladrykkinn leika við tunguna sem svo svalandi rann niður hálsinn og kældi okkur. Við höfum ennþá eiginleikann að virkilega vera meðvituð, taka eftir, án þess að skilgreina eða hugsa. Við þurftum ekki jafn mikið til þess að njóta, augnablikið sá um það fyrir okkur.

Echart Tolle útskýrir hvernig okkur hefur orðið ófært um að njóta líðandi stundar, eins og hún birtist okkur akkúrat núna. Við teljum okkur kannski vel kunna að lifa í núinu, en ég er farin að hallast að því að fæstir virkilega kunni að njóta staðar og stundar án þess að leyfa hugsunum sínum að trufla.

Kraftur hugleiðslu felur í sér að vera fullkomnlega meðvitaður, fullkomnlega til staðar í því sem á sér stað, núna. Hugleiðsla felur einmitt í sér listina að slökkva á truflandi hugsunum sem að koma í veg fyrir að meðvitund okkar um það sem á sér stað á núverandi augnabliki. Þeir sem reyna í fyrsta skipti að hugleiða komast að því að það er erfitt slökkva á hugsunum okkar og upplifa ”tómann huga” í lengri tíma en nokkrar sekúndur. Margir trúa því að hugsanirnar séu skilgreinandi fyrir hver við erum, en ég er farin a trúa öðru. Ég er farin að trúa því að hugsanirnar skilgreini mig einmitt ekki, heldur komi frá umheiminum sem hefur þau áhrif að fjarlægja mig frá sjálfri mér og rugla mig í ríminu og skapa óþægilegar og mann(sjálf)skemmandi tilfinningar. Samfélagið og mitt nánasta umhverfi stilla upp kröfum í formi hugsana sem fá mig til þess að efast um sjálfa og eru mér það ómeðvitaðar að ég hef tekið þær sem mínar eigin. Tilfinningarnar skapa fleiri hugsanir sem í sjálfsniðurbrotinu færa mig enn lengra frá markmiðinu sem er að upplifa frið og hamingju. Sagan endalausa heldur áfram. Slökkvum á þessu.

Hversvegna njótum við þess að hlusta á tónlist þar sem ljúfir tónar leika við eyrað og gefur okkur yndislega sálarró jú eða orkukikk sem að dillar líkamanum? Það er ekki eins og hugsunin: ”Vá flottur taktur, best að dilla sér” stýri ferðinni. ”Ég” tek við því ég leyfi mér að njóta. Hversvegna fáum við unun útúr því að hanna hluti í höndunum, borða góðan mat, fara í nudd eða spretta úr spori í kraftmiklum hlaupatúr. Hversvegna njótum við að finna lyktina af nýslegnu grasi eða finna fyrir hita sólarinnar á góðum sumardegi? Hversvegna eru bestu dagarnir þeir sem að líða hratt og örugglega og við förum í rúmmið róleg og sátt en orkumikil og hamingjusöm á sama tíma?

Einfalt. Svo einfalt að við erum ekki einu sinni meðvituð um ástæðuna, sem er sú að ofangreind atriði hjálpa okkur að einbeita okkur. Að tengjast augnablikinu. Í lítið augnablik hættum við að hugsa og byrjum að VERA í staðinn. Við erum fókuseruð á EINN hlut og við njótum þess að vera til staðar. Til þess að leyfa bragðlaukunum lausan tauminn þurfum við ekki að hugsa: ”Vá hvað þessi kaka er hrikalega bragðgóð”, heldur sér skynfærið vinsæla um vinnuna fyrir mig. Hugsanirnar eru það sem trufla mig frá því að taka eftir bragði kökunnar ef ég fer að hugsa um e-ð annað en það sem ég er að gera, s.s. borða. Það sama gildir um hlaupatúrinn sem að krefst ekki hugsana til þess að mér sé kleift að finna kraftinn í líkama mínum, eins og með tónlistina sem krefst þess að ég hlusti á, í stað þess að hugsa um að hlusta.

Á meðan við tengjumst augnablikinu eru hugsanirnar um morgundaginn, eða bara klukkutímann sem þarf að líða áður en við getum farið að gera e-ð annað víðsfjarri. Við erum til staðar. Við erum meðvituð um það sem við erum að gera og við ‘njótum í stað þess að hugsa’ og það er eiginleikinn sem gefur okkur raunverulega sælu. Samkvæmt Tolle er augnablikið er það eina sem að getur gefið okkur einhverja gleði, vegna þess að núið er okkar eina raunverulega eign. Allt annað er blekkingin sem hugurinn með sínum endalausu hugsunum spilar á, til þess að trufla okkur frá okkur sjálfum. Augnablikið er fullkomið og tilbúið, og það er mikil synd að missa af því og leyfa hugsunum og væntingum annarra að stjórna okkur og gera okkur blind fyrir því eina sem við komum nokkurntíma til með að upplifa. Núið.

Ég held að hinar ýmsu fíknir í heiminum séu einmitt skortur fólks á upplifun núsins, og það fer þá að leita hina ýmsu leiða til þess að komast inn í augnablikið. Þetta þekki ég sjálf af eigin reynslu og hef lengi vel velt fyrir mér hvert kikkið sé við það að leita efna í leit að sælu.

Matarfíkn er gott dæmi um þetta. Á meðan við borðum kökuna þá erum við til staðar. Hugsanirnar sem að meiða okkur og dæma okkur, gagnrýna og einelta eru settar til hliðar á meðan kökunni ljúffengu er sporðrennt. Súkkulaðistykkin sem er raðar í sig í tugavís yfir daginn eru nokkur augnablik af sælu, en það er í rauninni ekki súkkulaðið sjálft sem að gefur okkur ánægjuna. Það er augnablikið sem við gátum loksins tekið eftir með því að örva bragðlaukana og leyfa ”eftirtektinni” að taka völdin í stað hugsana sem að gera okkur stressuð, áhyggjufull og eyrðarlaus. Þessvegna trúi ég því líka statt og stöðugt að súkkulaðið sjálft er ekki vandamálið þó við misnotum það, heldur er það skortur okkar á okkur sjálfum og eiginleikanum sem felur í sér að upplifa, án efna sem veita okkur skammvinna vímu.

Með þessar pælingar að leiðarljósi langar mig til þess að hvetja ykkur góðir landar til þess að slaka aðeins á. Það skiptir ekki máli hvað á sér stað fyrir utan herbergið sem þið eruð í. Það skiptir ekki máli hvar þið eruð. Akkúrat núna skiptir ekki máli hver er pirraður út í ykkur, hvort þið teljið ykkur vera nógu góð eða ekki eða hvort kvöldið fór öðruvísi en þið hefðuð ætlað ykkur. Það skiptir ekki máli hvaða Icesave samingaumræður eiga sér stað. Slakið aðeins á. Setjist niður og prófið í 5 mínútur að virkilega klófesta augnablikið. Takið eftir hljóðunum sem að eru í kring um ykkur. Takið eftir andardrættinum sem að blæs súrefni inn og út. Verið meðvituð um hugsanirnar sem að keyra í höfðinu, og fylgist með því hvað þær eru að segja ykkur. Púkarnir sem að koma í búning hugsana mega vel vera þarna, en takið eftir því hvað þeir eru virkilega að segja. Ekki mótmæla eða samsinna, bara prófið að vera meðvituð. Hver verður þín næsta hugsun?

Ykkar einlæg að eðlisfari,

Supriya