Byrjum Hér!

 

Ég hef upplifað merkilega tilfinningu upp á siðkastið. Ég hef með sjálfri mér upplifað einhverskonar uppvakningu þar sem hlutir sem voru mér ósýnilegir fóru að vera meira áberandi og vitund mín vaknaði. Þetta sé ég persónulega sem besta hlut sem hefur gerst fyrir mig í langan langan tíma, ef ekki bara síðan ég man eftir mér. Breytingin sem ég upplifi á sjálfri mér er mögnuð og ég upplifi mig ”nær” sjálfri mér en nokkurn tíma áður. Þó að ég sé enn að stíga fyrstu skrefin, þá finn ég samt sem áður mikinn létti í hjartanu og sálin á mér dansar. Ég dansa.

 

Svo upp á síðkastið hef ég upplifað svolítið annað. Ég hef upplifað reiði.

 

Ég skal útsýra. Ég hef upplifað reiði beinast gagnvart öðrum. Reiði gagnvart umhverfinu sem að tekur ekki við sér í takt við mínar líka stórkostlegu uppgötvanir og með reiði minni uppsker ég argar og pirraðar hugsanir. Með umburðaleysi mínu gagnvart skoðunum annarra sé ég hvernig mér tókst í kærleikskrossferð minni að brjóta algerlega í bága við boðskapinn sem ég reyndi að koma á framfæri.

Ég hef meira að segja staðið sjálfa mig að því að hrópa í vanmætti mínum að mínum nánustu þegar ég í örvæntingu minni reyni að útskýra fyrir þeim hluti sem þeir skilja ekki.

 

Það merkilegasta við þetta allt saman er að reiðin er einmitt það sem fræðin sem ég er að læra leggja áherslu á vanmátt reiðinnar, eða kannski illsku hennar og tilgangsleysi ef verið er að reyna að gera heiminn að betri stað. Samt datt ég inn í gryfjuna.

 

Þegar maður uppgötvar rangindin í heiminum og umhverfinu vill maður ekkert meira en að berja þeim upplýsingum og þeirri uppvakningu sem maður sjálfur var að upplifa inn í hausinn á öðrum. Maður vill svo mikið hjálpa, maður vill svo mikið gera jörðina að betri stað fyrir okkur öll og skapa samfélag þarf sem allir eru metnir að verðleikum og allir fá sama rétt til þess að lifa og hrærast, að maður verður reiður. Maður verður eftirvæntingafullur og vanmáttugur.

 

Þegar ég skoða sjálfa mig og aðstæðurnar frá öðru sjónarhorni sé ég að reiðin er einmitt það sem að aftrar öllum góðum breytingum. Reiði felur í sér umburðarleysi gangvart öðrum, og reiði er það andstæða við kærleika og ást.

 

Ghandi sagði, ”Verið breytingin sem þig viljið sjá í heiminum”. Ég vil sjá meiri kærleik, meiri ást og meiri skilning á umhverfinu okkar. Ég vil sjá krítíska hugsun hjá hverjum og einum í stað þess að bara að umhugsunarlaust fylgja keðjunni og gera eins og allir aðrir gera. Ég vil að við byrjum innra með okkur og kynnumst okkur sjálfum, óháð því sem okkur hefur verið kennt um hvernig v ið eigum að vera, og leyfum öðrum að gera hið sama.

 

Þegar ég brýst út í reiði er ég að brjóta algerlega í bága við heilræðið góða, sem eru það einu sem getur í raun breytt heiminum. Við getum ekki breytt neinum nema okkur sjálfum, en vonandi með hlýju og kærleik gagnvart náunganum smitað út frá okkur. En meira er ekki hægt að gera. Heilræðið gerir birtunni og kærleikanum kleift að breiða út frá sér í stað þess að dominera og neyða fólk til þess að vera eins og eftir ”bókinni”. Heilræðið gefur jafnframt svigrúm fyrir hvern og einn til þess að finna hina réttu leið í átt að sjálfum sér, og hvetur fólk til þess að byrja sjálft á því að taka ábyrgð, í stað þess að bíða eftir því að aðrir geri það.

 

Ég kom svo sjálfri mér virkilega á óvart. Í stað þess að halda jafnvægi fór ég að hrópa, í stað þess að einbeita mér að sjálfri mér fór ég að skammast í öðrum fyrir að vera ekki hundrað prósent sammála mér eða skilja það sem ég reyndi að útskýra. Ég byrjaði að rífast og þjarka og háf garga. Vandræðalegt. Ég missti umburðarlyndið mitt í stutta stund, og stóð svo eftir á gapandi yfir sjálfri mér. ”Bíddu nú við, hérna.. hvað gerðist eiginlega núna rétt áðan!?”

 

Vandamál mitt, eins og allra annarra sýnist mér, er að gleyma sjálfri mér og fara fram úr sjálfri mér. Ég gerði klassísku villuna sem felur í sér að einmitt í sér að praktísera ekki það sem maður predíkar sjálfur. Í stað þess að dreifa birtu og hlýju, þó fór ég óvart og ómeðvitað að taka þátt í því að vera reið, eins og allir hinir.

 

Reiðin ein og sér getur ekkert annað gert en að brjóta niður það sem verið er að byggja upp. Ekki bara í kring um mig, heldur fyrst og fremst það sem ég reyni að byggja upp í sjálfri mér. Og Ó nei, þá er voðinn vís. Ég reyni að byggja upp innri ró, ég reyni að skapa jafnvægi og unað sem að með jákvæðri orku vonandi smitar út frá sér.

 

Ég ætla að byrja og enda á sjálfri mér. Ég ætla að dansa og syngja og vera góð við náungann, sama hvort hann er ósammála mér eða ekki.

 

Kærleikskveðjur.

 

Ykkar einlæg að eðlisfari,

 

Supriya