Engum tileinkað

Engum tileinkað

Þú mig með tárunum kvaddir,
í hjartanu fannst ekki leið til að sjá,
rykið af mistökum þínum vildir ekki má.

Þú skoðaðir myndir og minningar,
hugsaðir aðeins um eigin tilfinningar,
ekki þau sár sem þú sjálf í sáðir,
ekki það hjarta sem í mér brast.
Þú á þínum rassi sast fast.
Vildir ekki sjá, vildir ekki heyra,
“nei og ég vil ekki tala um þetta meira”.

Þú ýttir mér frá,
hraktir mig burt kalda og sára,
skeyttir ekki um annað en eigið skinn.
Hugsaðir aðeins um sannleikann þinn.

Um stutta stund gaf ég þér færi,
Eftir liðin ár af mistökum ég læri
Svo ég snéri mér tilbaka,
ég vildi ekki mig í leðjunni maka.
Vertu ein með mistökum þínum kökuna að baka.

Ég gekk bogin um stutta stund,
En rétti þó úr mér og svaraði í eigin mund,
ég sagði mér:
“haltu áfram, vertu sterk,
ekki bresta, ekki gráta,
verkin þín verða merk”.
Lífið bíður, hjartað grær,
hamingjan verður örugg og tær.

Kannski ferðu á betri stað,
kannski muntu friðinn finna
friðþægingu þinna eigin synda,
en ég sannleikann vil sýna þér til mynda:
Þú verður ein, þú verður sár,
og munt af eigin höfði tæta öll hár.
Bitur munt þú eftir sitja, gömul og leið,
þú hefur í hjartanu svarið hatursins eið.
Ég verð hér böðuð í eigin ást.
Sárin sem þú settir munu af hjartanu mást,
og ég geng mína leið í friði og sátt.