Reynslusögur

Á næstu vikum stefni ég að því að koma með alveg glænýjan vinkill hingað á Uppleið.
Hugmyndin er að búa til hálfgerðan gagnabanka, með reynslusögum einstaklinga sem hafa upplifað átröskun, eða eiga einhvern náin sér sem er sjúklingur.  Markmiðið er að þetta geti orðið til þess að hingað geti sjúklingar og aðstandendur leitað í von og huggun. Von yfir þeim sem hafa nú þegar náð bata og deila með okkur sögu sinni, og huggun með því að sjá að þeir eru alls ekki einir, og þetta er vandamál sem er innan allra geira samfélagsins og mun algengara en við gerum okkur grein fyrir. Að það er fólk þarna úti sem að deilir sömu tilfinningum, og þó að manni líði eins og maður sé alveg einn í heiminum, þá er maður það ekki.

Sögurnar yrðu að sjálfssögðu alveg nafnlausar ef þess er óskað og  það eina sem kemur til með að koma fram  um einstaklinginn er aldur og kyn, og um hverskonar átröskun er að ræða. Það er að segja, lystarstol, lotugræðgi, ofát, ofþjálfun eða vöðvafíkn. Átröskun getur verið blanda af þessum atriðum eða hreinlega óheilbrigt samband við mat sem veldur vanlíðan og erfiðleikum í daglegu lífi.

Ég hef fengið frábær viðbrögð og mikið þakklæti fyrir að hafa deilt minni reynslu, og mig langar að bjóða ykkur að taka þátt í þessu með mér. Hjálpum hvert öðru og stígum fram með vandamálin. Búum til grundvöll fyrir því að ræða þessi mál.

Fyrir áhugasama má hafa samband við mig á supriyakolandavelu@gmail.com, en ég er búin að útbúa smá spurningalista sem fólk getur nýtt sér ef það er alveg tómt.

Mikilvægt er þó að koma á framfæri að svona sögur mega alls ekki innihalda neinar lýsingar á því hvernig viðkomandi iðkaði sjúkdóminn, enda getur það verið algert bensín á eldinn fyrir þá sem eru enn veikir. Sjálf man ég eftir mér veikri að skoða greinar um átraskanir þar sem ég hreinlega leitaði að hugmyndum um hvernig ég gæti grennst svona líka. Þetta má alls ekki vera vettfangur fyrir slíkt.

Lifið heil,

Ykkar Supriya