18 ára stúlka um sjálfsmynd og lotugræðgi

Karen, 18 ára íslenskur framhaldskólanemi.

Ég heiti Karen og er 18 ára framhaldsskólanemi, ég er greind með lotugræðgi
eða bulimiu.

Þegar ég lít til baka á æskuna mína finnst mér ég alltaf hafa verið feit. Það
var samt ekki alltaf svoleiðis, undanfarin ár hafa bara heltekið mína sýn á
æskuna sem ég átti, það var ekki fyrr en ég var um 10 ára að ég byrjaði að líta
öðruvísi á matarræði og hreyfingu. Ég er eineggja tvíburi, það hefur alltaf
verið mikið keppnisskap í mér og systur minni, í rauninni soldið  mikið að
metast. Það er samt ekki af ástæðulausu því ég hef síðan ég byrjaði að þyngjast
yngri árum haft mikla þóknunartilfinningu og reynt að bæta upp fyrir þennann
„galla“ minn með því að vera hjálpleg, skilningsrík, dugleg … góð stelpa.

Ætli þetta hafi ekki byrjað þegar ég var um 14 ára, á þeim tíma drakk mamma,
hún er óvirkur alki og pabbi minn er það líka. Hún hafði stuttann kveikiþráð
þegar hún var í glasi og það þurfti lítið til að gera hana reiða, útkoman af
því var sú að eitt skipti lagði hún hendur á mig, það var í annað skiptið sem
það gerðist. Elsta systir min passaði mjög uppá okkur því hún hafði sjálf lent
í heimilisofbeldi en ekki af ættingja. Hún tók málin í sínar hendur og í stuttu
máli flutti ég til hennar.

Um þetta leiti byrjaði ég að leita mikið í mat til huggunar, ef mér leið illa
eða saknaði mömmu leitaði ég í mat, nammi og sætindi. Þessi „leið“ sem ég
notaði leiddi útí offitu, ég var blind á það en fékk nú samt að heyra það með
orðum eins og „ættiru nú að vera að borða þetta/meira?“ eða „af hverju geturu
ekki verið meira eins og systir þín?“

Um þetta leiti jókst þóknunartilfinningin til muna og ég var viss um það að ef
ég myndi grenna mig þá yrði mamma stolt af mér og kæmi „öðruvísi“ fram við mig.
Ég trúði því að hún elskaði tvíburasystur mína meira en mig og ástæðan væri sú
að hún skammaðist sín fyrir það hvernig ég leit út. Ég man meira að segja eftir
því að ég hugsaði oft „hún yrði loksins ánægð með mig ef ég væri bara með
átröskun, þá væri ég orðin mjó“, auðvitað voru þetta hugsanir sem ég fékk þegar
ég var reið við hana fyrir að hafa sagt eitthvað „niðrandi“ við mig um
líkamslagið mitt eða matarhegðun.
Ég hafði oft prufað megrunarkúra, alveg frá því ég man eftir að hegðunin um mat
breyttist þá hef ég verið í megrun, 4-5 ár, stanslaus megrun, hugsun um mat,
samviskubit, ofát, svelti, taka út mismunandi fæðutegundir. Allir „crash diet“
kúrarnir mistókust, augljóslega.

Það var ekki fyrr en ég gerði mér grein fyrir því að ég þurfti að borða hollt
og hreyfa mig að mér tókst að léttast, ég fór úr offitu niður í yfirþyngd með
heilbrigðu líferni eins og sundi og að borða vel en hollt. Þegar ég var í
yfirþyngd en ekki offitu tók ég miklu meira eftir líkamanum mínum heldur en
áður, ég sá vel hvað þurfti að laga og hvað ekki og ég var aldrei nægilega sátt
við sjálfa mig.
Það sem byrjaði sem saklaus og heilbrigð breyting á lífstíl leiddi útí að finna
leiðir til að léttast hraðar, ég var óþolinmóð og fann loksins leið til að
léttast rosalega hratt … svelti.

Í mörg ár hafði ég alltaf sagt þegar sumarfríið byrjaði „ég ætla vera orðin mjó
þegar skólinn byrjar aftur“. En aldrei tókst það, jæja þetta sumar tókst mér
það, en ég var langt því frá að vera ánægð.
Ég var vansæl, vannærð, þreytt, orkulítil og rosalega óánægð með sjálfa mig
þrátt fyrir að hafa lést svo mikið, svo hratt.

Það að svelta mig lét mig hugsa endalaust um mat, mig dreymdi mat, ég planaði
allan skóladaginn hvað mig langaði að borða þegar ég kæmi heim. Þessi skortur
leiddi útí átkast, sem leiddi útí svo rosalega vanþóknun á sjálfri mér að ég
varð að gera eitthvað til að snúa þessu við.
Þá byrjaði lotugræðgin, uppköstin. Þau stóðu ekki lengi yfir, ég hafði gert það
við og við áður en þá voru það 1-2 skipti á kannski mánaðar fresti. Alvöru
veikin stóð yfir í um það bil 2 vikur, ég kastaði upp um 5 sinnum á dag og var
í stanslausu stressi og panikki yfir mat.

Ég svaf oft á daginn til að hugsa ekki um mat og lenda ekki í átkasti, en
oftast var það líka bara orkuleysi og sængin sem hlýjaði kalda líkamanum.
Ég varð aldrei hættulega létt, flestir sem  þjást af lotugræðgi eru í kjörþyngd
eða um það bil, en það þýðir ekki að þú getir ekki orðið hættulega veik/ur.

Á þessum tíma hafði ég kynnst Supriyu, ég las bloggið hennar reglulega og sá
einkennin en ég var handviss um að mitt „case“ væri ekkert til að hafa áhyggjur
af og ef ég leitaði mér hjálpar yrði eflaust bara hlegið af mér og ég send
heim. Supryia sannfærði mig um annað og ég leitaði mér hjálpar á Hvíta bandinu.
Meðferðin stóð yfir í um 3-4 mánuði, vikuleg viðtöl hjá sálfræðingi er það sem
hjálpaði mér, einnig þessi þóknunartilfinning, að standa mig vel með því að
kasta ekki upp og þá yrðu allir stoltir af mér. Í þessu tilfelli var þessi
hugsun eitthvað sem hjálpaði mér að sigrast á sjúkdómnum.

Ég er útskrifuð af Hvítabandinu en sjúkdómurinn situr þó enn í mér, það þarf
ekki nema einstaka atvik sem kemur stressi upp í mér eða áhyggjum að ég verð
lystalaus á þann hátt að mér finnst ég ekki eiga það skilið að borða, eða ég
lít í spegil og sé aðra manneskju bara af því mér líður illa.
Ég beini áhyggjunum í vitlausa átt, þetta er eitthvað sem ég er enn í dag að
vinna í að breyta.
Ég trúi því að þeir sem hafa þjáðst af átröskunarsjúkdómi muni aldrei algerlega
losna við hann, hugsanirnar sitja aftast í kollinum ævilangt, en það er batinn,
afrekið að hafa sigrast á púkanum sem hjálpar manni við að gera ekki hluti sem
rækta sjúkdóminní sér.

Þrátt fyrir að hafa sjálf átt þann heiður á að sigrast á erfiðasta hjalla
sjúkdómsins, á ég persónulega Supriyu að þakka fyrir að hafa í margar vikur ýtt
á mig og sannfært mig um það að mitt tilfelli væri ekki minna virði en einhvers
annars, að ég ætti hjálpina skilið alveg jafn mikið og aðrir.
Ég á Supriyu það að þakka að hafa loksins komið því inní kollinn á mér að ég er
ÞESS VIRÐI.