21 árs stúlka um baráttu við átröskun

Líney Pálsdóttir, íslensk 21 árs kona með Lystarstol og Lotugræðgi

Ég er 21 árs stelpa . Ég hef ekki enn lokið stúdentsprófi, en stefni á að gera það eftir sumarið. Ég er ekki í neinu starfi eins og er. Lennti í bílslysi og þurfti að hætta að vinna sökum þess. Það var mjög slæmt fyrir mig að missa þessa rútínu sem ég hafði yfir daginn og versnaði því mikið þegar ég hætti að vinna. Ég er með Lotugræðgi og lystarstol.

Þetta byrjaði nú bara með saklausri megrun um sumarið árið 2006, hef  alla tíð verið grönn en á öðru ári í menntaskóla fitnaði ég aðeins og hætti að passa í sömu gallabuxur og ég passaði í þegar ég var í grunnskóla og ákvað því að fara í megrun. Byrjaði á  því að breyta mataræðinu og hreyfa mig. Ég var alltaf í smá megrun en byrjaði svo að svelta mig í nóvember 2007, gekk í gegnum erfiðan tíma í sambandinu mínu og gat ekki því nánast ekkert borðað og fann þá að ég léttist.  Þetta var í fyrsta skiptið sem ég sá einhvern mun á vigtinni og fór að læra inná þetta, þannig eftir því lengur sem ég gat svelt mig því mun léttari varð ég. Ég fór að klípa mig þegar ég var búin að borða og fann matinn setjast á mig hér og þar. Mér leið “best” þegar ég var ekki með neitt í maganum. Ég veit ekki almennilega afhverju ég var svona hrædd við að fitna, en mér hefur ekki liðið eins og ég sem manneskja sé nógu góð og fannst mér ég vera mun verri þegar ég fitnaði. Mér leið eins og ég væri of áberandi, og eins og fólk horfði á hvað ég væri feit og mikil.

Þannig gekk þetta fram í Ágúst 2008.  Þá fann ég nýja “ leið “ til að geta borðað en samt ekki fitnað. Ég byrjaði að kasta upp öllu því sem ég borðaði. Svelti mig inná milli og gat ekki einu sinni hugsað mér að fá mér eitt epli því að þá fann ég það setjast utan á mig.  Þetta hélt svona áfram og ég tók svakaleg átköst og kastaði upp á hverjum degi u.þ.b 5x á dag. Þetta gekk svona í einhvern tíma án þess að ég segði neinum frá. Ég bjó með kærastanum mínum og hann hafði ekki hugmynd um það sem var í gangi. Ég var orðin mjög einangruð og alveg hætt að hitta vinkonur mínar. Eina sem komst að var matur. Í nóvember sagði ég svo kærastanum mínum frá þessu. Það gekk vel í fyrstu hann studdi mig og ég náði að kasta ekki upp í heilan mánuð. Var samt alls ekki laus við sjúkdóminn, borðaði rosalega lítið svo að ég myndi ekki fitna.  Féll svo aftur í Janúar, þá leyfði ég mér að borða eitthvað aðeins og sá strax mun á vigtinni og þá fór ég aftur að kasta upp.

Í mars á sama ári var mér farið að líða hræðilega illa. Ég ákvað að leita mér hjálpar hjá  átröskunarteiminu á landsspítalanum þar sem ég fór að hitta sálfræðing. Ég fór í nokkra tíma hjá honum. Það hjálpaði mér ekki mikið, þar sem ég var í raun ekki tilbúin að berjast á móti sjúkdómnum . Ég var orðin hættulega létt og var ekki búin að hafa blæðingar í lengri tíma. Á þessum tíma fann kærastinn minn mig nokkrum sinnum rosalega máttlausa inná baðherbergi á um nóttina þar sem ég lá í keng með rosalega krampa í maganum, hágrátandi og bað hann að hringja á sjúkrabíl. Ég vissi að ég ætti ekki eftir mikið ef að ég héldi þessu áfram. Ég sagði engum frá því að ég væri veik nema honum. En fólk auðvitað sá það á mér og hafði orð á því hvað ég liti illa út. Fólk trúði því ekki að ég væri orðin tvítug, og hélt að ég væri ekki nema 16 ára. Mér fannst það rosalega leiðinlegt. Ég hafði ekkert sjálfsálit og í raun þá hataði ég sjálfa mig ótrúlega mikið.

Ég var reglulega hjá heimilislækni og hann gaf mér lyf í september 2009 sem að drógu úr átköstunum. Ég fór að minnka átköstin og hætti að fara á vigtina og fór að reyna að vera sáttari með mig. Fór að reyna að borða reglulega og hætta að fá samviskubit þótt ég fengi mér nammi stöku sinnum. Mér gengur mun betur núna og er alveg hætt að kasta upp, ekki búin að kasta upp í meira en hálft ár.

En þótt allt gangi svona vel þá má ekki mikið ganga á til þess að ég falli aftur. Ég er samt mun tilbúnari núna til þess að berjast á móti þessum sjúkdóm. Er aftur byrjuð að hitta sálfræinginn minn hjá Hvítabandinu og hún hjálpar mér ótrúlega mikið. Kemst bráðum inní teymi og þá stefni ég á að losna endarlega við átröskunina, ég veit það ég get það, er orðin miklu jákvæðari í hugsun og er búin að viðurkenna sjúkdóminn fyrir þeim sem ég þekki og er ekki lengur í felum.

Ég sé ekki langt og ljúft líf framundan ef ég ætla að halda áfram lifa með þennan sjúkdóm. Ég á æðislegan kærasta og langar auðvitað til þess að eignast börn í framtíðinni. Klára að mennta mig, stunda einhverjar íþróttir eins og ég gerði þegar ég var yngri.  Þá æfði ég skíði og fótbolta og hafði mjög gaman af. Langar að vera sátt með sjálfan mig eins og ég er, og hætta að láta mat stjórna lífi mínu, þar sem að hann á bara að gefa manni orku svo að maður geti gert það sem manni langar til að gera í lífinu .