27 ára tveggja barna móðir, um reynslu sina af lystarstoli.

Ég er 27 ára gömul tveggja barna móðir sem hef glímt við anorexiu í nokkur ár.

Ég gerði mér ekki grein fyrir því að ég væri veik fyrr en fyrir 3 árum síðan. Þegar ég gerði mér grein fyrir því og leitaði mér hjálpar áttaði ég mig á að ég hef í raun ekki munað eftir mér öðruvísi en með átröskunarhugsanir og viðhorf. Ég hef frá því ég var lítið barn verið mjög matgrönn og rosalegur gikkur. Ég setti alltaf óraunhæfar kröfur á sjálfan mig og braut mig alltaf niður, sama hvort ég náði markmiðum mínum eða ekki.

Ég hef alltaf passað uppá hvað ég borða þó svo að ég hafi aldrei verið í yfirþyngd, frekar létt ef eitthvað er. Ég tók oft sveltikúra, en bara í styttri tíma í senn, ég vissi að þetta væri óhollt og lofaði sjáfri mér alltaf að gera þetta ekki aftur, en það kom alltaf fyrir aftur. Þrátt fyrir þetta þá datt mér aldrei í hug að ég væri með átröskun.

Eitt sinn endaði ég á spítala útaf yfirliðs, ég var í mikilli undirþyngd og gat ómögulega borðað fasta fæðu. Ég hafði verið á fljótandi fæði í marga mánuði, en ég kenndi hálsbólgu sem ég hafði fengið um það  og ég trúði því sjálf að það væri ástæðan og læknirinn sem tók á móti mér gerði það líka. Ég var alveg sammála lækninum að ég þyrfti að fara að borða venjulegann mat og bæta aðeins utan á mig. En það reyndist erfiðara en ég hélt.

Svo gerðist kraftaverk, ég var ólétt af fyrsta barninu mínu. Þrátt fyrir margra mánaða tíðarstopp varð ég ófrísk alveg óvart, ég hélt hreinlega að ég væri ekki frjó lengur og hefur það eflaust bjargað mér á þessum tíma. Í fyrsta sinn á ævinni fór ég að borða án samviskubits og leið rosalega vel. Meðgangan varð að vísu mjög erfitt, líkami minn var ekki vel í stakk búinn fyrir þessar breytingar og ég lá á sjúkrahúsi með meðgöngueitrun og endaði svo í bráðakeisara 2 mánuðum fyrir settann tíma.

Ég þjáðist að miklu fæðingarþunglyndi sem ég leytaði mer aldrei hjálpar við. Mér gekk vel að næra mig meðan ég var með barnið á brjósti, en svo þegar barnið var hætt á brjósti þá fór allt í sama farið aftur. Ég var í raun ekkert verri líkamlega en ég var áður, en í þetta sinn virtist ég vera of veik andlega fyrir þessa baráttu. Árið 2007 var eins og að ég hafi endanlega misst vitið, ég upplifði ofskynjanir, heyrði raddir og barði sjálfan mig áfram út að hlaupa og æfa án þess að hafa borðað svon vikum, mánuðum skipti.

Á endanum benti vinur minn og núverandi maki mér á að ég þyrfti að fara að gera eitthvað í mínum málum því þessi átröskun væri alveg búin að taka alltof mikinn tol.  Ég hugsaði með mér “hvaða átröskun?” en áttaði mig smátt og smátt á því að það væri eitthvað verulega mikið að. Ég leitaði mér hjálpar þar sem ég bjó en þar var í raun lítið í boði fyrir fullorðna með átröskun.

Á endaum flutti ég heim til Íslands og fékk hjálp við Átröskunardeild Landspítalans. Sú hjálp og sú fræðsla sem ég fékk þar hefur reynst ómetanleg í minni daglegu baráttu við átröskunina. Ég náði mér á gott strik, sótti ABA fundi og vann í sjálfri mér og lærði að ég þyrfti ekki að lifa með stanslaust samviskubit og niðurbrot og sjálfshatur og að  það væri hægt að ná bata. Síðan varð ég ófrísk af öðru barninu mínu. Á þeirri meðgöngu ég bjóst við sama létti og þegar ég var ófrísk af fyrra barninu, en svo varð ekki. Ég átti erfitt með að borða og var mjög ósátt við líkama minn og sjálfan mig. Ég þjáðist af meðgönguþunglyndi og svo seinna meir fæðingarþunglyndi en sem betur fer var það meðhöndlað.

Enn og aftur fóru hlutirnir niður á við eftir að barnið hætti á brjósti og ég þurfti ekki að sjá neinum nema sjálfri mér fyrir næringu með því að borða. En reynsla mín frá átröskunardeildinni og ABA og læknirinn á heilsugæslunni í mínum heimabæ hefur hjálpað mér að halda mér á réttu striki. Ég veit að ég mun þurfa að halda áfram báráttunni standa vörð um sjálfan mig. Þrátt fyrir að ég hafi misstigið mig þá missi ég aldrei það sem ég hef lært og stend því upp og held áfram mínum bata.