30 ára íslensk kona um 7 ára baráttu við Anorexíu

30 ára íslensk kona, um baráttu sína við Anorexíu

Eygló Ida Gunnarsdóttir

Ég er tæplega þrítug kona, leikskólakennari að mennt. Ég hef glímt við anorexíu í um 7 ár en verið mis-virk í sjúkdómnum ef svo má að orði komast. Það sem angraði mig einna mest var skömmin sem á tímabili virtist öllu öðru yfirsterkari. Ég skammaðist mín fyrir að vera komin á þennan aldur en vera veik af átröskun. Ég skammaðist mín fyrir að vera í raun venjuleg kona- móðir og eiginkona, búin að ganga menntaveginn – en með átröskun. Þetta var stóra leyndarmálið mitt sem enginn mátti komast að.

Fyrir um hálfu ári fór ég að kyngja stoltinu og leita mér aðstoðar. Þá var ég að niðurlotum komin, ég var komin í verulega undirþyngd og bæði líkami og sál öskruðu á hjálp. Það kostaði mikla vinnu að kyngja þessu gríðarstóra stolti sem hafði of lengi komið í veg fyrir að ég fengi aðstoð við að ná bata en það tókst. Ég er ekki lengur í felum og það mega allir vita að svona ósköp venjuleg kona eins og ég hafi verið með átröskun en sé nú á batavegi. Það sem nærði mína átröskun var að stórum hluta að vera í felum- þar blómstraði sjúkdómurinn en með því að segja frá og hætta að fela mig, hef ég storkað átröskunarpúkanum mínum.

Mér var vísað til átröskunarteymisins á Hvítabandi þar sem ég talaði við sálfræðing sem svo skráði mig nokkru seinna inn á dagdeild átraskana. Þar hafa margir sigrar verið unnir og ég hef lært svo ótal margt. Ég hef kynnst fólki á öllum aldri með ólíkar birtingarmyndir af átröskun og það hefur komið mér á óvart að við höfum verið að glíma við svipaðar tilfinningar og líðan. Ég hef eignast vinkonur og ég hef fylgst með fólki ná bata og vinna stóra sigra. Ég hef lært það að bati frá átröskun er vel mögulegur. Það kostar vinnu en hún marg borgar sig.

Það sem hefur hjálpað mér var að skrifa um tilfinningar mínar og líðan og skella því  á netið. Mér hefur alltaf gengið betur að tjá mig skriflega og því valdi ég að fara þá leiðina, því að í mínum huga var þögnin ekki lengur valkostur. Þetta varð að fá að komast út, hvernig svo sem ég myndi fara að því. Það hefur hjálpað mér mikið að skrifa og ég hef fengið mjög jákvæð viðbrögð frá fólkinu í kring um mig. Að auki skoðaði ég gamlar og nýjar myndir og bar þær saman. Þar gat ég auðveldlega séð hversu mikið frísklegri ég var áður en sjúkdómurinn heltók mig. Með því að skoða myndirnar gat ég einnig séð að speglarnir gefa mér ekki rétta mynd af mér eins og staðan er í dag. Einhverra hluta vegna hefur mér fundist auðveldara að skoða af mér ljósmyndir og sjá mig eins og aðrir sjá mig, heldur en í speglum þar sem ekkert virðist nógu hitt og nógu þetta.

Ég er enn á kafi í sjálfsvinnu en ég finn hvað ég er komin langt. Fyrir hálfu ári treysti ég mér tæplega til að lyfta upp ungri dóttur minni en nú get ég dansað með hana í fanginu án þess að blása úr nös. Ég er að æfa mig í að sætta mig við mig eins og ég er og ég er að æfa mig í því að beina kröftunum mínum í jákvæðan farveg. Ég sauma, leik við börnin mín og reyni að gera allt það sem uppbyggilegt er í stað þess að láta það sem miður fer í lífinu bitna á sjálfri mér. Það skiptir miklu máli að hver og einn velji sér þann farveg sem hentar best, lykilatriðið er að gera eitthvað sem er uppbyggjandi og jákvætt.

Batinn er handan við  hornið hjá mér og ég ætla ekki að gefast upp. Ég hef einfaldlega svo margt að lifa fyrir.