31 árs íslensk kona sem glímt hefur við ofát

Gift tveggja barna móðir

Ég er 31 árs gömul og frá  því að ég man eftir mér, hef ég tekist á við tilfinningar mínar á rangan hátt.

Átti frekar brösulega æsku, þar sem tilfinningar voru ekki í boði – nema þegar það hentaði fólki.  Ólst upp við mikla óreglu, brengluð viðhorf, óheiðarleg samskipti, meðvirkni og endarlausar athugasemdir um það hvað ég væri ekki nógu góð. Það var í raun alveg sama hvað kom upp á, dauðsfall – skilnaður-ofbeldi o.s.frv. þá var ekkert rætt ! Mér fannst ég aldrei elskuð nema ég gerði akkurat það sem fólk vildi að ég gerði, ég var rosalega mikið í þóknunarhlutverki og það á allan hátt. Ég fór að finnast ég bara glötuð og fór því að reyna vera eins og hinir til að vera viðurkennd, það fór því eftir hverjum ég var með hvernig persónuleiki ég varð.

Ég vissi ekki hvernig ég ætti að  takast á við mínar tilfinningar, var ofsalega týnd. Fólk man eftir mér mikið grátandi, tók það minnsta nærri mér og kunni engan vegin að bregðast við einu né neinu á réttan hátt. Þegar ég hugsa til baka þá myndi ég vilja taka þessa litlu stelpu og halda fast utan um hana og passa hana, því hún þurfti svo á því að halda.

Á unglingsárunum þá kom þetta mikið út í reiði og græðgi, ég var hrikalega reið og ofboðslega meðvirk. Þetta kom í veg fyrir að ég gat átt í eðlilegum samskiptum við vini-kærasta eða samstarfsfólk. Þegar ég var unglingur þá var oftar sagt við mig…: ekki þessa græðgi…. heldur en eitthvað uppbyggilegt.

Ég horfði framan í spegil og lamdi mig, niðurlægði mig með ljótum orðum. Þarna fann ég eitthvern veginn sársaukann. Það var ekki fyrr en ég var búin að eignast mitt fyrsta barn þegar það hætti, en þá kom maðurinn minn að mér að þessu.

Ofátið byrjaði í kringum unglingsaldur, ég fór að sækjast í mat í stað þess að finna til. Græðgin var því komin út í ofát. Fyrsta alvarlega átkastið sem ég man eftir þá var ég au-pair erlendis. Ég vaknaði klukkutíma á undan öllum og fáði mér 2-3 diska af morgunkorni og nammi ef það var til, fór svo og þóttist vera vakna á sama tíma og hinir og fékk mér þá morgunmat eins og venjuleg manneskja. Við hvert tækifæri fór ég í sjoppuna, og faldi mikið af því sem ég átti til í herberginu mínu. Ég var þarna í 3 mánuði og þyngdist um 13 kg. Á þessum tíma var ég í mikilli ástarsorg og tók hana út svona.

Á fyrstu meðgöngu minni þá var ég ofboðslega hrædd við að þyngjast og borðaði bara hollt og lítið. En þó svo að ég var að borða hollt þá faldi ég það holla sem ég vildi eiga í friði, og var innilega reið ef eitthver át það. Á þessum tíma bjuggum við hjá tengdaforeldrum mínum og voru ófá skiptin sem ég grét ef maturinn var ekki rétt eldaður .

Eftir að ég átti fyrra barnið mitt þá fór ég að nota ýmislegt hægðarlosandi til að losa mig þá hraðar við það sem ég borðaði, át og át og tók svo pillur. Tilfinningin á klósettinu þegar ég hafði hægðir var þvílíkur léttir og eitthvern veginn hrósaði mér….furðulegt.

Megrun var hluti af mínum lífstíl, þó svo að ég datt í ofátið-þá losaði ég mig við það og hét sjálfri mér því að nú myndi ég standa mig og fara í megrun. Prófaði hina ýmsu kúra, HERBALIFE, vatnsmelónukúrinn, 10 daga kúrinn, kalóríukúrinn, BODY FOR LIFE átak, djúskúrinn, kolvetniskúrinn o.s.frv. Mér leið hrikalega á meðan þessu stóð því ég var í svo miklu ójafnvægi tilfinningarlega að ég varð að fá lausnina mína-matinn/nammið. Ég stóð mig því alltaf mjög illa í svona kúrum og varð fyrir gríðarlegum vonbrigðum með sjálfa mig í hvert skipti. Ræktin var eitthvað sem ég gerði líka oft í stað þess að fara í megrun eða í stað þess að þurfa sleppa mat, ég fór því oft í öfgarnar í ræktinni og náði að halda mér góðri þannig.

Peningar sem hafa farið í  nammi hjá mér er líklega jafn mikið og hjá reykingarmanneskju, á slæmum dögum verslaði ég nammi fyrir um og yfir 1000 kall á dag ! Ég faldi það sem ég keypti og tróð í mig þegar enginn sá til. Ef maðurinn minn keypti ekki nógu mikið eða það rétta þegar við ætluðum t.d. að hafa kósý videokvöld, þá varð ég virkilega reið og mörgum sinnum grét ég.

Það  er ekki nema um rúmt ár síðan að ég viðurkenndi fyrir mér að ég ætti við vandamál að stríða. Þetta er búið að vera frekar erfitt ár því ég er orðin meðvituð núna um þetta og fæ mikinn móral þegar ég dett í það aftur.

Á hverjum degi er þetta barátta fyrir mig , að hafa eðlileg samskipti við mat. En gengur betur og betur með hverjum deginum sem líður. Ég skammast mín ekki fyrir mig né ofátið lengur. Sjálfsvinnuna mína geri ég í gegnum 12 spora samtök og hefur það kennt mér svo margt.

Það hjálpar mér líka ofboðslega mikið að það sé fólk þarna úti sem er tilbúið að deila sinni reynslu opinberlega eins og t.d. á þessari vefsíðu.

Sjálfstraustið mitt hefur aukist um helming eftir að ég viðurkenndi þetta og fór að takast á við þetta. Ég er á góðri leið núna að  geta átt heilbrigðar matarvenjur,  og ætla halda mínu striki áfram. Það mikilvægasta núna hjá mér er að ég veit að ég er einstök, og er sáttari við mig með hverjum degi sem líður, og ég trúi því í hjarta mínu að ég nái fullum bata.